Κάθε μεγάλη κρίση γίνεται μαμή της ιστορίας. Η Εθνική κρίση που προκάλεσε η προδοσία του Κυπριακού Ελληνισμού το 1974, οδήγησε στην κατάρρευση του δικτατορικού καθεστώτος, την επιστροφή της Δημοκρατίας και τη θεμελίωση της Μεταπολίτευσης που φέρει τη σφραγίδα του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Κορυφαίο επίτευγμα η ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη. Ο Κ. Σημίτης ολοκλήρωσε το επίτευγμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Η διεθνής οικονομική κρίση του 2008 έθεσε σε δοκιμασία το οικοδόμημα της Μεταπολίτευσης. Η χώρα ουσιαστικά χρεωκόπησε. Η δημοκρατία απειλήθηκε από την «αντιμνημονιακή αγανάκτηση» και την επέλαση του αριστερού και δεξιού λαϊκισμού. Η Ελλάδα κινδύνευσε να βρεθεί εκτός Ευρώπης. Να μείνει μόνη απέναντι στις απειλές του Νεοοθωμανισμού και πλημμυρισμένη από απελπισμένους μετανάστες.

  Η υγειονομική κρίση ανέδειξε μια άλλη Ελλάδα. Η επιτυχής διαχείριση της πανδημίας μετέτρεψε τη χώρα μας σε πρότυπο για ολόκληρο τον κόσμο. Ο διεθνής τύπος την εγκωμίασε. Το CNN την τοποθέτησε στο πάνθεον των «successstory του COVID-19». Ο διάσημος ισραηλινός ιστορικός Γιουβάλ Χαράρι δήλωσε ότι θα διάλεγε την Ελλάδα για παγκόσμιο ηγέτη κατά της πανδημίας. Η χώρα κέρδισε αξιοπιστία και εμπιστοσύνη στην Ευρώπη και τις αγορές. Η επιτυχία δεν ήταν ούτε τυχαία ούτε αυτονόητη. Ήταν το αποτέλεσμα της ικανότητας του Κυριάκου Μητσοτάκη να αντιληφθεί τη διάσταση του προβλήματος, της ετοιμότητας του να πάρει έγκαιρα δύσκολες αποφάσεις και της αποτελεσματικής εφαρμογής τους. Το «μείγμα» πολιτικής απόφασης με τεχνοκρατική θεμελίωση που εφάρμοσε, αποκατέστησε ένα πρωτόγνωρο κλίμα εμπιστοσύνης ανάμεσα σε Πολιτεία και πολίτες.

 Το κεκτημένο της επιτυχούς αντιμετώπισης της υγειονομικής κρίσης, σε συνδυασμό με τις τολμηρές Ευρωπαϊκές αποφάσεις, θέτουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη αντιμέτωπο με την ιστορική πρόκληση να σχεδιάσει και να εφαρμόσει ένα μακρόπνοο σχέδιο μετασχηματισμού της χώρας. Έναν οδικό χάρτη δομικών μεταρρυθμίσεων Ελληνικής «ιδιοκτησίας», με διπλό στόχο. Να «γκρεμίσει τις παθογένειες της μεταπολίτευσης» όπως προεκλογικά έχει ο ίδιος δεσμευτεί. Να απελευθερώσει τις δημιουργικές δυνάμεις των Ελλήνων από στερεότυπα και νοοτροπίες που κρατούν καθηλωμένες τη χώρα και την κοινωνία. Ένα όραμα πολιτικού, οικονομικού, κοινωνικού, πολιτισμικού εκσυγχρονισμού που θα μας προσδιορίζει ως λαό. Η Ελλάδα από την αρχή. Δύο είναι οι προϋποθέσεις που απαιτούνται.. Σχέδιο Εθνικής Ανασυγκρότησης και πρόσφορες πολιτικές συνθήκες για την εφαρμογή του.

 Το 2021 συμπληρώνονται διακόσια χρόνια από την επανάσταση του 1821 και την ίδρυση του Νεοελληνικού Κράτους. Στα διακόσια χρόνια, η Ελλάδα γνώρισε θριάμβους και ήττες, επιτεύγματα και χρεωκοπίες. Διαχρονική αποτυχία, η συγκρότηση ενός κράτους στην υπηρεσία του πολίτη και όχι λάφυρο του εκάστοτε νικητή των εκλογών. Το στόχο αυτό οφείλουν να υπηρετήσουν οι προτάσεις «των σοφών». Η τελική διαμόρφωση της «Agenda 2021», όπως θα μπορούσαν οι προτάσεις να έχουν ονομαστεί, ανήκει στον Πρωθυπουργό και το επιτελείο του.

 Διάλογος και έγκριση από την κοινωνία, είναι ο μόνος ενδεδειγμένος δρόμος για την επανεκκίνηση της χώρας. Εκλογές το συντομότερο δυνατό. Το διακύβευμα των εκλογών είναι η απόφαση της κοινωνίας για ένα άλμα στο μέλλον. Ή μια ακόμη χαμένη ευκαιρία εκσυγχρονισμού. Η κοινωνία θα κληθεί να αποφασίσει αν επιθυμεί την πρόοδο με πυλώνες την αριστεία την αξιοκρατία, την αξιολόγηση και τη λογοδοσία. Ή την οπισθοδρόμηση με τις «αυταπάτες» ανεπάγγελτων επαγγελματιών της πολιτικής και τις διχαστικές πρακτικές μιας ανιστόρητης και παρακμιακής Αριστεράς.

 Ο ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας προκειμένου να σηματοδοτήσει τη νέα εποχή, τόλμησε δύο φορές την επανίδρυση του κομματικού φορέα που ηγείτο. Με στόχο την ιδεολογική διεύρυνση προς το κέντρο και τον εμπλουτισμό του με καταξιωμένα στελέχη εντός και εκτός πολιτικής, ανεξάρτητα κομματικής προέλευσης. Τα δείγματα πολιτικής που έχει επιδείξει μέχρι σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ιδίως με την υποδειγματική αντιμετώπιση της δίδυμης κρίσης, του Έβρου και της πανδημίας, έχουν προκαλέσει μια εντυπωσιακή διείσδυση στον χώρο του Κέντρου και της Αριστεράς. Η επανίδρυση της Νέας Δημοκρατίας με κατεύθυνση ούτε δεξιά ούτε αριστερά αλλά ΕΜΠΡΟΣ, θα επιτρέψει στους πολίτες που σήμερα διστάζουν, λόγω του πολιτικού φορτίου που κουβαλάει, να περάσουν το κατώφλι της. Το 2021 μπορεί και πρέπει να αποτελέσει την αφετηρία μιας νέας ιστορικής περιόδου. Ένα «Εθνικό άλμα προς τα εμπρός» όπως οραματίζεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Είναι ο καλύτερος τρόπος για να γιορτάσουμε τα εθνικά μας γενέθλια.

Καθώς προχωρούμε, με μελετημένα και προσεκτικά βήματα στη σταδιακή χαλάρωση των μέτρων, πρέπει να γίνει συνείδηση του κάθε πολίτη ότι ο πόλεμος με τον κορωνοϊό δεν έχει τελειώσει. Τίποτα δεν έχει κριθεί οριστικά. Ο πόλεμος συνεχίζεται. Χάρη στον οδυνηρό αλλά σωτήριο εγκλεισμό μας, αποκρούσαμε την πρώτη επίθεση του ιού. Συνεχίζει όμως να μας πολιορκεί, ενώ παραμένουμε άοπλοι. Δε διαθέτουμε ακόμη ούτε το κατάλληλο όπλο για να τον αντιμετωπίσουμε, το φάρμακο, ούτε το υπερόπλο για να τον τρέψουμε σε φυγή, το εμβόλιο. Ο υποχρεωτικός εγκλεισμός έκανε τη ζωή μας δύσκολη. Η μάχη για «να πάρουμε τη ζωή μας πίσω» και να ξαναβρούμε μια μορφή κανονικότητας είναι δυσκολότερη. Η έκβασή της εξαρτάται από την υπευθυνότητα κάθε φορέα και συλλογικότητας και την ατομική ευθύνη κάθε πολίτη. Ατομική ευθύνη που ταυτίζεται με την κοινωνική αλληλεγγύη και τον νέο πατριωτισμό που περιέγραψε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Η ευθύνη της Πολιτείας, ιδίως σε περιόδους κρίσης, είναι ακεραία. Δεν μπορεί όμως να πραγματωθεί χωρίς τη συνυπευθυνότητα των πολιτών. Δεν μπορούμε να ζητάμε από την Πολιτεία τα πάντα, ενώ χρειαζόμαστε την αστυνομία για να κρατήσουμε την απόσταση των 2 μέτρων.

Μείζων στόχος πλέον είναι η σταδιακή άρση των περιορισμών χωρίς οπισθοδρόμηση. Χωρίς να διακινδυνεύσουμε ένα νέο κύμα πανδημίας. Οι συνέπειες θα είναι καταστρεπτικές όχι μόνο για τη ζωή και την υγεία, αλλά και την οικονομία και την εργασία. Γιατί φτώχεια και ανεργία σκοτώνουν εξίσου με τον ιό.

Αποτελεί όρο επιβίωσης, Πολιτεία, Κοινωνία και Εκκλησία να προχωρήσουν συντεταγμένα με υπευθυνότητα και πειθαρχία στις υποδείξεις των επιστημόνων για τη μετάβαση στη νέα κανονικότητα με ασφάλεια.

Η Εκκλησία προετοιμάζεται για το άνοιγμα των ναών από τις 17 Μαΐου για τις λατρευτικές ανάγκες των πιστών. Στην προετοιμασία της οι υγειονομικοί κανόνες εξακολουθούν να διαδραματίζουν κυρίαρχο ρόλο ώστε να αποφευχθεί η διασπορά του κορωνοϊού. Πρόκειται για τα ίδια μέτρα που τηρούνται από το Κοινοβούλιο μέχρι τα Σχολεία. Παραμένει όμως ανοιχτή μια κρίσιμη παράμετρος. Η Δ.Ι.Σ, σε πρόσφατη συνεδρίαση της αποδέχθηκε την απόφαση της Πολιτείας για το άνοιγμα των εκκλησιών, «υπό τις παρούσες υγειονομικές συνθήκες και προϋποθέσεις». Επανέλαβε όμως τη θέση της στο ζήτημα της Θείας Κοινωνίας, την οποία χαρακτήρισε «αδιαπραγμάτευτη».

Υπάρχει μια αντίφαση στην απόφαση της Ιεραρχίας. Όταν γίνονται αποδεκτές οι επιστημονικές υποδείξεις για τα μέτρα υγειονομικής προστασίας σε όλες τις λατρευτικές εκδηλώσεις, από τα χειροφιλήματα έως τον ασπασμό των εικόνων, δεν μπορεί να μην απολυμαίνεται το κουταλάκι της Θείας Κοινωνίας ή να μην αντικαθίσταται από πλαστικό μιας χρήσης. Γιατί ουδείς μπορεί να αγνοήσει το επιστημονικό δεδομένο της ταχύτατης μετάδοσης του ιού με το σάλιο του ασθενούς. Δε διανοούμαι να πιστέψω ότι η Εκκλησία μπορεί να αναλάβει το βάρος της ευθύνης απέναντι στην υγεία και τη ζωή των πιστών. Πολύ δε περισσότερο όταν στην πλειοψηφία του ανήκουν στις ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού.

Όπως υπενθύμισε διακεκριμένος πανεπιστημιακός δάσκαλος, μέχρι τον 9ο αιώνα, ο πιστός έπαιρνε από το «δισκάριο» τον άρτο, τον βουτούσε στο «ποτήριο με τον οίνο» και έτσι κοινωνούσε των αχράντων μυστηρίων. Η αλήθεια της Εκκλησίας είναι η πίστη και όχι το υλικό αντικείμενο που θεοποιείται.

Όσοι ισχυρίζονται ότι καμιά ασθένεια δε μεταδίδεται με τη Θεία Κοινωνία, δεν έχουν παρά να μεταβούν στα νοσοκομεία αναφοράς του covid19, συνοδευόμενοι ενδεχομένως και από βουλευτές που για λόγους ψηφοθηρικούς υπερθεματίζουν, να κοινωνήσουν τους ασθενείς και στη συνέχεια να μεταλάβουν και οι ίδιοι. Εάν δεν προσβληθούν θα έχουν δώσει αδιάσειστη απάντηση σε εκείνους που δυσπιστούν. Υπενθυμίζω ότι τα πρώτα κρούσματα της πανδημίας και ο πρώτος νεκρός εμφανίστηκαν στην ιδιαίτερη πατρίδα μου την Ηλεία, έπειτα από ομαδική επίσκεψη στους Άγιους Τόπους και προσκύνημα στον Πανάγιο Τάφο. Ανάμεσά τους κι ένας Ιερωμένος.

Η Πολιτεία ασφαλώς δε μπορεί να απαγορεύσει τη Θεία Κοινωνία. Σε κάθε περίπτωση όμως, οφείλει να λάβει όλα τα προσήκοντα μέτρα, ώστε να τηρούνται με αυστηρότητα οι υγειονομικοί κανόνες στη δύσκολη φάση της χαλάρωσης των μέτρων. Το παράδειγμα της Ν.Κορέας είναι διδακτικό.

Η Ν. Κορέα χάρη στη μεθοδικότητα και την προσοχή στη λεπτομέρεια αναδείχθηκε παγκοσμίως σε χώρα πρότυπο ως προς τη διαχείριση της πανδημίας. Πέτυχε να ελέγξει τη διασπορά του κορωνοϊού, μέσω μιας επιθετικής ιχνηλάτισης των επαφών και μαζικών τεστ στις ύποπτες ομάδες. Για τους καθολικούς πιστούς εκτός από την τήρηση των αποστάσεων και της μάσκας μέσα στις εκκλησίες, επέβαλε στους υπεύθυνους των ναών την καταγραφή των στοιχείων των πιστών ώστε να είναι εύκολη η ιχνηλάτιση των επαφών. Εντούτοις, με τη χαλάρωση των μέτρων ο ιός επανέκαμψε. Ένας ασυμπτωματικός νεαρός μόλυνε 70 πελάτες των μπαρ που επισκέφθηκε στη Σεούλ. Τα κρούσματα εκτοξεύθηκαν και διατάχθηκε εκ νέου το κλείσιμο των μπαρ και των χώρων εστίασης.

Η αποτελεσματική ιχνηλάτιση των επαφών σε χώρους όπου συναθροίζονται περισσότερα άτομα, αποτελεί κυρίαρχο μέτρο. Και για την περιχαράκωση των κρουσμάτων και για τον εντοπισμό των υπεύθυνων της διασποράς του ιού.

Ο ιός δεν κάνει διάκριση ανάμεσα σε πιστούς των διαφόρων θρησκειών ούτε σε πιστούς των πολιτικών εκκλησιών. Είμαστε όλοι ίσοι απέναντί του και πιο ευάλωτοι οι ασθενέστεροι. Θέλω να ελπίζω ότι η Εκκλησία της Ελλάδος δε θα συμπαραταχθεί με το μέτωπο του ανορθολογισμού και της ανυπακοής που υπονομεύουν την ασφαλή πορεία προς τη νέα κανονικότητα.

Από τον Τόγκα και τον Μάζη στα θετικά μαθήματα, έως τον Καλαματιανό και τον Τζουγανάτο στα θεωρητικά. Όλοι οι συγγραφείς των σχολικών βιβλίων ήσαν καθηγητές μας.

Το Βαρβάκειο ήταν ένα σχολείο υπό συνεχή αξιολόγηση μαθητών και εκπαιδευτικών. Το πιο σημαντικό, πρόσφερε σε παιδιά προερχόμενα από λαϊκά στρώματα, αλλά που «έφεραν τη σφραγίδα δωρεάς» κατά Γεώργιο Παπανδρέου, την ευκαιρία για σπουδές στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο.

Τα 5 Πρότυπα σχολεία και τα 3 Πειραματικά της εποχής ήταν νησίδες αριστείας στη δημόσια εκπαίδευση και αντίβαρο στα λεγόμενα «καλά ιδιωτικά σχολεία» που απευθύνονταν κυρίως σε εισοδηματικά ανώτερες κοινωνικές τάξεις. Υπενθυμίζω ότι από τις τάξεις του Βαρβακείου αποφοίτησαν σημαντικοί Έλληνες, όπως οι Κων. Τσάτσος, Ε. Αβέρωφ, Κων. Δοξιάδης, Τίτος Πατρίκιος, Αντώνης Σαμαράκης, Κ. Αξελός και πολλοί άλλοι. Από το Πειραματικό Αθηνών αποφοίτησαν 3 πρωθυπουργοί, Α. Παπανδρέου, Κ. Σημίτης, Κ. Καραμανλής αλλά και Λ. Κίρκος, Ν. Πουλατζάς και άλλοι.

Πρώτα η Δικτατορία και, στη Μεταπολίτευση, ο αριστερόστροφος λαϊκισμός έθεσαν υπό διωγμό τα Πρότυπα σχολεία. Καταργήθηκαν οι εισαγωγικές εξετάσεις (αντικαταστάθηκαν από κλήρωση) και το χειρότερο, η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών σε ολόκληρη τη δημόσια εκπαίδευση. Με το Νόμο Διαμαντοπούλου που υπερψηφίστηκε από 250 βουλευτές, ο θεσμός των Προτύπων και Πειραματικών σχολείων εκσυγχρονίστηκε και διευρύνθηκε.

Δημιουργήθηκε δίκτυο 60 Πρότυπων και Πειραματικών σχολείων, επανήλθαν οι εισαγωγικές εξετάσεις και η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Ο ισοπεδωτικός και εξισωτικός προς τα κάτω «ιδεασμός» της «πρώτη φορά Αριστεράς» κατ’εφαρμογή του δόγματος «η αριστεία είναι ρετσινιά», κατήργησε κατ’ουσίαν τα Πρότυπα και Πειραματικά σχολεία και πρωτίστως την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών.

Με το νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας που έχει κατατεθεί, αποκαθίσταται ο θεσμός των Προτύπων Πειραματικών Σχολείων προς την ίδια κατεύθυνση του Νόμου Διαμαντοπούλου. Αποτελεί απολύτως θετική εξέλιξη για την αναβάθμιση του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Ωστόσο, στις σχετικές διατάξεις έχει παρεισφρήσει μια αχρείαστη διάταξη που ενώ δεν επιλύει κανένα πρόβλημα, δημιουργεί αντίθετα πολλαπλά. Πρόκειται για τη ρύθμιση του άρθρου 18 με την οποία καθιερώνονται, για πρώτη φορά εισαγωγικές εξετάσεις στα πρότυπα σχολεία από το Γυμνάσιο στο Λύκειο.

Η ρύθμιση αυτή είναι λανθασμένη για τους παρακάτω λόγους :

Η διάταξη θεσπίζει «Privilegium Odiosum» (δυσμενές προνόμιο) για τους μαθητές των Προτύπων. Εισαγωγικές εξετάσεις από το Γυμνάσιο στο Λύκειο καθιερώνονται για πρώτη φορά, αποκλειστικά για τα Πρότυπα και αφορούν μαθητές που έχουν ήδη εισαχθεί στο Γυμνάσιο έπειτα από σκληρή διαγωνιστική διαδικασία. Ο λόγος επιτυχόντων προς υποψηφίους είναι περίπου 1 προς 10.

Η διάταξη είναι αντιεκπαιδευτική. Η εκπαιδευτική διαδικασία ολοκληρώνεται και αξιολογείται συνολικά όταν κλείσει ένας εξαετής κύκλος είτε στο δημοτικό είτε στο Γυμνάσιο-Λύκειο. Δε διακόπτεται στη μέση με νέες εξετάσεις επιλογής, τέμνοντας αυθαίρετα τη μαθησιακή διαδικασία και υποχρεώνοντας τους μαθητές σε ένα μαθησιακό πρωταθλητισμό.

Η διάταξη είναι αντιπαιδαγωγική. Οι μαθητές του Γυμνασίου που θα μείνουν εκτός της νέας διαγωνιστικής επιλογής θα υποχρεωθούν να αλλάξουν σχολείο. Η αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος προβλέπεται ως έσχατη ποινή για τους παραβατικούς μαθητές. Οι μαθητές που θα μείνουν εκτός του Λυκείου, θα υποστούν την ίδια ποινή με το επιβαρυντικό στοιχείο της ρετσινιάς του αποτυχημένου.

Οι εισαγωγικές εξετάσεις στο Λύκειο όπως κι αυτές στο Γυμνάσιο, έχουν χαρακτήρα διαγωνισμού. Δεν είναι εξετάσεις διαπιστωτικές των γνώσεων των εξεταζόμενων. Οι περισσότεροι υποψήφιοι ανταγωνίζονται μεταξύ τους για ένα περιορισμένο αριθμό θέσεων (Numerus Clausus). Με τη ρύθμιση αυτή για δεύτερη φορά οι μαθητές του Γυμνασίου αλλά και οι άλλοι υποψήφιοι παραδίδονται βορά στα φροντιστήρια και τα δαπανηρά ιδιαίτερα μαθήματα.

Το Υπουργείο Παιδείας αλλά και η ηγεσία του Ι.Ε.Π. αντί να προχωρήσουν ως οφείλουν, στην άμεση αξιολόγηση των καθηγητών και των διευθυντών Προτύπων και Πειραματικών σχολείων, επιλέγουν ένα «ξεσκαρτάρισμα» των μαθητών που ενδεχόμενη υστέρηση τους στις εξετάσεις αποτελεί συνέπεια της μη αξιολόγησης των δασκάλων τους.

Ελπίζω ότι η πολιτική ηγεσία του υπουργείου παιδείας θα αντιληφθεί το πρόβλημα που δημιουργείται και δε θα επιμείνει στο λάθος.

Η υποδειγματικοί πολιτικοί χειρισμοί του Κυριάκου Μητσοτάκη, είχαν ως αποτέλεσμα, έπειτα από μια δεκαετία παρακμής, διχασμού και ανορθολογισμού, να επικρατήσει ένα πρωτόγνωρο κλίμα εμπιστοσύνης στην πολιτική ηγεσία, στο Εθνικό Σύστημα Υγείας και τους κρατικούς φορείς, καθημαγμένους από την κομματοκρατία και την οικονομική κρίση, στα «κακομαθημένα παιδιά της ιστορίας», τους Έλληνες που ομονοούν και πειθαρχούν. Κλίμα εθνικής υπερηφάνειας και αυτοπεποίθησης, θα τα καταφέρουμε, μπορούμε. Σημαντικότερο, βιώνουμε την ήττα του λαϊκισμού και του ανορθολογισμού. Εμπιστευόμαστε τους επιστήμονες και όχι τους κομπογιαννίτες. Τους υπεύθυνους πολιτικούς και όχι τους τσαρλατάνους.

Η Ελλάδα αποτέλεσε απροσδόκητη εξαίρεση, σε ένα κόσμο που χαρακτηρίζεται από έλλειψη ηγεσίας, γιατί είχε την τύχη να διαθέτει την κρίσιμη στιγμή υπεύθυνο ηγέτη με ικανότητα διακυβέρνησης και όχι «χαρισματικό» λαϊκιστή. Η κρίσιμη αλλαγή, σε σύγκριση με το παρελθόν, συνίσταται στη συμμετοχή της κοινωνίας τόσο στην ανάδειξη της κομματικής ηγεσίας, όσο και στο κυβερνητικό σχήμα. Πρώτον, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι προϊόν, ούτε κομματικού σωλήνα, ούτε κομματικής συναλλαγής. Αναδείχθηκε ηγέτης της Νέας Δημοκρατίας χάρη στη συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών στην εσωκομματική αναμέτρηση. Πολίτες που δεν ανήκαν στη συντηρητική παράταξη έλαβαν μέρος και τον ψήφισαν. Διαμόρφωσε την προσωπικότητα του με λαμπρές σπουδές και ξένες γλώσσες και όχι κολλώντας κομματικά εύσημα. Δεύτερον, στην κυβέρνηση που σχημάτισε μετέχουν για πρώτη φορά σε ποσοστό 50% προσωπικότητες εκτός του κομματικού συστήματος με επαγγελματική και κοινωνική καταξίωση.

Ασφαλώς και τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμη και τίποτα δεν έχει κριθεί οριστικά. Τα δύσκολα είναι μπροστά μας. Ο πόλεμος με τον φονικό ιό, δεν έχει κριθεί. Χάρη στον υποχρεωτικό εγκλεισμό μας, αποκρούσαμε την πρώτη επίθεση. Συνεχίζει να μας πολιορκεί, ενώ παραμένουμε άοπλοι. Δε διαθέτουμε το όπλο ούτε για την αντιμετώπιση του, το φάρμακο, ούτε για την αποτροπή του, το εμβόλιο. Η οργανωμένη πολιτεία έκανε το χρέος της. Η επιβεβλημένη χαλάρωση των μέτρων, απαιτεί από τους πολίτες ακόμη μεγαλύτερη αυτοπειθαρχία και υπευθυνότητα.

Την υγειονομική απειλή διαδέχεται η απειλή οικονομικής κρίσης. Η συμμετοχή μας στην Ευρωζώνη, σε συνδυασμό με την αναβάθμιση της διεθνούς μας εικόνας, επιτρέπουν στην Ελλάδα την κρίση αυτή να μην την αντιμετωπίσει μόνη. Η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, έστω και δύσκολα, θα εκφραστεί. Οι πολίτες όμως οφείλουν να αναλογιστούν πού θα είχαμε οδηγηθεί με «το ευρώ δεν είναι φετίχ» της τυχοδιωκτικής Αριστεράς ή «έξω από την Ευρώπη των μονοπωλίων» της παλαιολιθικής Αριστεράς. Οι επιπτώσεις της πανδημίας στη διεθνή οικονομία προσφέρουν στην Ελλάδα μια εξαιρετική ευκαιρία. Να εγκαταλείψει το παλαιό οικονομικό μοντέλο που έχει καταρρεύσει και να διαμορφώσει ένα νέο παραγωγικό μοντέλο που να ανταποκρίνεται στη σημερινή Ελληνική οικονομική πραγματικότητα και τα ευρωπαϊκά και διεθνή δεδομένα. Θα χρειαστούμε την ίδια συνταγή. Μια επιτροπή Τσιόδρα για την οικονομία είναι απαραίτητη για μια τέτοιας κλίμακας αλλαγή. Το ίδιο ισχύει και για τη συνολική μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού μας συστήματος, ως προϋπόθεση για την προσαρμογή της χώρας και της κοινωνίας στις νέες απαιτήσεις.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει κλείσει ραντεβού με την ιστορία. Έχει την ευθύνη να οδηγήσει την Ελλάδα στη Νέα Εποχή. Ο μεγάλος στόχος, η νέα Μεγάλη Ιδέα, πρέπει να είναι η οικοδόμηση ενός σύγχρονου και αποτελεσματικού κράτους στην υπηρεσία του πολίτη και όχι λάφυρο του εκάστοτε νικητή των εκλογών. Προαπαιτούμενο όμως είναι η επανεφεύρεση του πολιτικού συστήματος. Διότι το πολιτικό σύστημα, με όλες τις εκδοχές του, στα διακόσια χρόνια ελεύθερου βίου, είναι η κύρια αιτία που η Ελλάδα απέτυχε να συγκροτήσει ένα Κράτος στα δυτικοευρωπαϊκά πρότυπα.

Δύο είναι οι βασικές τομές που απαιτούνται. Πρώτον, κατάργηση του σταυρού προτίμησης, γενεσιουργός αιτία των πελατειακών σχέσεων και της διαπλοκής. Καθιέρωση μονοεδρικών εκλογικών περιφερειών και ασυμβίβαστου βουλευτικού και υπουργικού αξιώματος. Δεύτερον, κόμματα αρχών και αξιών και όχι κόμματα συντεχνίες ανεπάγγελτων κομματικών επαγγελματιών και κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών. Κόμματα ανοικτά στις ελίτ της γνώσης, της παιδείας, της επαγγελματικής και κοινωνικής καταξίωσης, Κι όχι κόμματα με στελέχη του κομματικού σωλήνα, της διαπλοκής και των «κονέ» με τους παραγωγούς «τηλεκαφενείων». Γιατί οι ελίτ είναι αυτές που σπρώχνουν τις κοινωνίες μπροστά.

Υπάρχουν σήμερα οι προϋποθέσεις. Είναι πρώτη φορά που η κεντροδεξιά παράταξη, μετά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, διαθέτει αδιαμφισβήτητη ηγεσία. Ηγεσία ικανή να την επανασυνδέσει με το δημοκρατικό, προοδευτικό και μεταρρυθμιστικό κεκτημένο του 1974. Για να το πετύχει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εμπλούτισε τη συντηρητική παράταξη με έμπειρα κεντρώα και προοδευτικά στελέχη. Έτσι οδήγησε την Ελλάδα στο πολιτικό θαύμα της Μεταπολίτευσης. Σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με το επιτελικό κράτος που συγκρότησε και τη συστράτευση φιλελεύθερων, εκσυγχρονιστικών και τεχνοκρατικών στελεχών, διαθέτει τις προϋποθέσεις προκειμένου να μετατρέψει την κρίση σε ευκαιρία επανεκκίνησης της χώρας.

Τρία είναι τα στοιχεία που συγκροτούν την ταυτότητα του ηγέτη:

Προσωπικότητα με ευθυκρισία, αποφασιστικότητα, ταχύτητα σκέψης, στοχοπροσήλωση, πειθαρχία, ειλικρίνεια, επαγγελματισμό.

Ικανότητα επιλογής συνεργατών. Η συμβολή τους στη λήψη των αποφάσεων του ηγέτη είναι καθοριστική.

Ενσυναίσθηση. Ικανότητα να αγγίξεις τη χορδή της κοινωνίας, να της εμπνεύσεις εμπιστοσύνη, ώστε να γίνεις οδηγός της.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αντιμέτωπος με δύο κρίσιμες απειλές, κατά της εθνικής ασφάλειας και της δημόσιας υγείας, ανέδειξε όλα τα ηγετικά προσόντα που απαιτούσαν οι περιστάσεις και λίγοι υποψιάζονταν ότι διέθετε. Πήρε τις σωστές αποφάσεις, με ταχύτητα και αποφασιστικότητα, την κατάλληλη στιγμή. Οι στενοί του συνεργάτες, Γεραπετρίτης, Σκέρτσος, Δημητριάδης, είχαν τη δική τους συμβολή. Η επιλογή του Σωτήρη Τσιόδρα, που εγκωμιάζει ο διεθνής τύπος και κάθε απόγευμα στις έξι κρεμόμαστε από τα χείλη του, ως επικεφαλής του επιστημονικού επιτελείου, καθώς και τον Ν. Χαρδαλιά, ως συντονιστή των κρατικών υπηρεσιών, επιβεβαιώνουν την ικανότητα επιλογής άξιων συνεργατών.

Το αποτέλεσμα ήταν να συντελεσθεί ένα μικρό θαύμα. Κράτος και Εθνικό Σύστημα Υγείας, καθημαγμένα από την κομματοκρατία και την οικονομική κρίση, λειτούργησαν υποδειγματικά και αποτελεσματικά. Ο Κυριάκος Πιερακάκης, σε χρόνο ρεκόρ, μετασχηματίζει ψηφιακά κρίσιμους κρατικούς τομείς, εγκαταλείποντας τις…διαστημικές φιλοδοξίες του προκατόχου του Ν.Παππά. Η Ελλάδα κερδίζει διεθνές κύρος. Από παράδειγμα προς αποφυγήν, εγκωμιάζεται ως παράδειγμα προς μίμηση. Η κοινωνία εμπιστεύεται κυβέρνηση και κράτος και πειθαρχεί σε δύσκολες αποφάσεις. Τα πολιτικά κόμματα, έκοντα άκοντα, στοιχίζονται πίσω από την Κυβέρνηση.

Επιβεβλημένη η σύγκριση του σημερινού Πρωθυπουργού με τον προκάτοχο του Αλέξη Τσίπρα. Προς το τέλος της θητείας του, με εμπειρία διακυβέρνησης τεσσάρων ετών, χρειάστηκε να αντιμετωπίσει τη μεγάλη πυρκαγιά στο Μάτι, το καλοκαίρι του 2018. Ένας συνηθισμένος δυσάρεστος καλοκαιρινός επισκέπτης στη χώρα μας. Η αντίδραση του ηγέτη ήταν αιφνιδιασμός, αδυναμία εκτίμησης της πραγματικότητας, απουσία οδηγιών για δράση και συντονισμό. Την ώρα που η φωτιά κατέκαιγε ανθρώπους και σπίτια, ρωτούσε αν το πρωί θα πέταγαν τα αεροπλάνα. Απόπειρα επικοινωνιακής διαχείρισης της καταστροφής και απόδοση ευθυνών στην…κλιματική αλλαγή. Η επιτελική ομάδα που τον πλαισίωνε, αντί βοηθείας του απέκρυπτε την πραγματικότητα. Θυμίζω τη σύνθεση της : Φλαμπουράρης, Παππάς, Τόσκας, Πολάκης, Τζανακόπουλος. Η κρατική μηχανή, από την Περιφερειάρχη Ρένα Δούρου, μέχρι τις ηγεσίες Πυροσβεστικής και Αστυνομίας, ανεπαρκείς, αποσυντονισμένοι και σε πλήρη σύγχυση. Απλά, «τους είχε κάτσει η στραβή».

Η ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στους δύο ηγέτες προσδιορίζεται από τη διαφορά ανάμεσα σε δύο έννοιες, την ηγεσία και την εξουσία, καθώς και τις απαιτήσεις που συνεπάγεται η κατάκτηση τους.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε στόχο την ηγεσία. Είναι ο δύσκολος και απαιτητικός δρόμος. Για να ηγηθείς ενός λαού χρειάζονται ψυχικά, πνευματικά και μορφωτικά εφόδια. Αποκτώνται με αφοσίωση, αυτοπειθαρχία και σκληρή δουλειά. Πάνω σε αυτά τα θεμέλια χτίζονται αρχές και αξίες. Είναι αυτές που διαμορφώνουν τη συνείδηση του χρέους και την ηθική της ευθύνης. Ο δρόμος αυτός δεν προορίζεται μόνο για τους «γόνους καλών οικογενειών», όπως τον ειρωνεύθηκε ο Αλέξης Τσίπρας. Τον διανύουν χιλιάδες ελληνόπουλα προερχόμενα από μεσαία και χαμηλά οικονομικά και κοινωνικά στρώματα. Με υποτροφίες, διεθνή προγράμματα και σκληρή δουλειά. Είναι οι χιλιάδες Έλληνες που διαπρέπουν στο εξωτερικό. Γιατί στην Ελλάδα η κομματοκρατία έχει εκτοπίσει την αξιοκρατία. Αναφέρω έναν από τους πολλούς. Τον Κωνσταντίνο Δασκαλάκη, γόνο οικογένειας εκπαιδευτικών, απόφοιτο δημόσιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Είναι σήμερα, στα 45 χρόνια του, διάσημος καθηγητής τεχνητής νοημοσύνης στο MIT. Αυτές οι προσωπικότητες αποτελούν την Ελίτ των αρίστων. Αυτούς έχει ανάγκη κάθε κοινωνία για να προοδεύσει. Είναι ο ανθός της ελληνικής κοινωνίας, που όμως δεν ευδοκιμεί στα κομματικά θερμοκήπια. Γι αυτό τους αποστρέφεται η «πρώτη φορά Αριστερά».

Ο Αλέξης Τσίπρας στόχο είχε την εξουσία. Αδιαφόρησε για σπουδές και μόρφωση, παρόλο που η οικογένεια του είχε τις δυνατότητες να του τις προσφέρει. Αφοσιώθηκε στους «κοινωνικούς κομματικούς αγώνες». Τις καταλήψεις και τις διαδηλώσεις, που εξασφαλίζουν κομματικά ένσημα. Προικισμένος με επικοινωνιακό χάρισμα, ακολούθησε τον εύκολο δρόμο στην εξουσία, που ο λαϊκισμός τον κάνει συντομότερο. Δεν ήταν ο πρώτος που πέτυχε τόσο εύκολα να κατακτήσει την εξουσία. Είχε προηγηθεί ο Γ. Κονδύλης. Ένας «αγράμματος καραβανάς», η πιο «γνήσια ελληνική πολιτική προσωπικότητα» όπως τον σκιαγράφησε ο Β. Ραφαηλίδης. Είχε πει το περίφημο «αν ήξερα πόσο εύκολο είναι να κατακτήσεις την εξουσία, δεν θα περίμενα να γίνω Στρατηγός. Θα την έπαιρνα από Λοχίας».

Η πανδημία, που έπληξε τον πλανήτη, στέλνει πολλαπλά μηνύματα προς το πολιτικό σύστημα και την κοινωνία.

Περισσότερο φονικός από τον κορωνοϊό αποδεικνύεται ο λαϊκισμός. Η ισχυρότερη χώρα του κόσμου, οι ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ, εμφανίζεται ανίσχυρη να αντιμετωπίσει την πανδημία. Το ίδιο και η Μ. Βρετανία του Μπόρις Τζόνσον, ο οποίος δεν μπόρεσε να προστατεύσει ούτε τον εαυτό του.

Εξίσου ευάλωτες στην αντιμετώπιση της κρίσης που απαιτεί ταχύτητα στη λήψη αποφάσεων, εμφανίζονται οι χώρες με κυβερνήσεις βραχύβιων και ετερόκλητων συνασπισμών, όπως η Ιταλία και η Ισπανία. Η απλή αναλογική, το τοτέμ της Αριστεράς, είναι ο δρόμος που οδηγεί σε αναποτελεσματικές κυβερνήσεις.

Ο μεγαλύτερος εχθρός του κράτους και των φορέων του δεν είναι ο νεοφιλελευθερισμός –ανύπαρκτος στην Ελλάδα-, όπως διατείνεται η Αριστερά. Είναι η κομματοκρατία, συνώνυμη της αναξιοκρατίας. Την υπηρετούν οι κρατικοδίαιτοι κομματικοί μηχανισμοί, ανεξάρτητα από ιδεολογικό πρόσημο. Πρόκειται για συντεχνίες ανεπάγγελτων κομματικών επαγγελματιών, που στόχο έχουν τη νομή της εξουσίας.

Η κοινωνία, τέλος, οφείλει να αντιληφθεί ότι είναι αυτή που καταβάλλει το τίμημα των επιλογών της. Αν την περίοδο της οικονομικής κρίσης (2008-2015) στο τιμόνι της χώρας βρίσκονταν ηγέτες στο ύψος των περιστάσεων, η Ελλάδα δε θα είχε οδηγηθεί στη χρεοκοπία. Ή δε θα χρειαζόταν τρία μνημόνια και δέκα χρόνια, προκειμένου να την αντιμετωπίσει.

1990. Η Ελλάδα, για πρώτη φορά στην ιστορία της, από χώρα εξαγωγής μεταναστών, έγινε χώρα υποδοχής, στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Η κατάρρευση του Αλβανικού κράτους., μετά την πτώση του κομμουνιστικού συνασπισμού, είχε ως συνέπεια να εισρεύσουν στη χώρα μας ένα εκατομμύριο Αλβανοί, αλλά και πολλοί μετανάστες, προερχόμενοι από γειτονικές βαλκανικές χώρες ή και χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.

Η χώρα μας διάνυε τότε περίοδο ακμής, με οικονομική ανάπτυξη και ευημερία. Σε αυτή συνέβαλαν οι μετανάστες, αναλαμβάνοντας κοπιαστικές δουλειές, που οι Έλληνες εγκατέλειπαν. Η οικοδομή και η αγροτική οικονομία ήταν οι πιο ωφελημένοι κλάδοι. Και τότε υπήρξαν εστίες κοινωνικής έντασης. Δεν απέτρεψαν όμως μια αξιοσημείωτη διαδικασία κοινωνικής ένταξης και ενσωμάτωσης.

2015. Το δεύτερο μεταναστευτικό κύμα σημειώθηκε το 2015, ως συνέπεια του εμφυλίου στη Συρία. Ξεκίνησε ως προσφυγικό, για να εξελιχθεί με την ανοχή της Τουρκίας, σε μεταναστευτικό πρόβλημα. Στα τουρκικά παράλια κατέφθαναν χιλιάδες Αφγανοί, Πακιστανοί και Αφρικάνοι οικονομικοί μετανάστες.

Οι Έλληνες και ιδιαίτερα οι νησιώτες του Ανατολικού Αιγαίου, αντιμετώπισαν τους πρόσφυγες με τα πορτοκαλί σωσίβια, με υποδειγματικό ανθρωπισμό και αλληλεγγύη. Οι γιαγιάδες της Λέσβου, που ο φακός συνέλαβε να ταΐζουν στην αγκαλιά τους μωρό πρόσφυγα, διεκδίκησαν βραβείο Νόμπελ. Η Ελλάδα της κρίσης δεν ήταν ελκυστική ως χώρα προορισμού. Λειτουργούσε και λειτουργεί ως πύλη εισόδου, με προορισμό την Κεντρική Ευρώπη και κυρίως τη Γερμανία. Δημιουργήθηκε οξύ μεταναστευτικό πρόβλημα με κοινωνικές εντάσεις και πολιτικές επιπτώσεις. Η άνοδος ακροδεξιών ξενόφοβων και ρατσιστικών κομμάτων αποσταθεροποίησε πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αντιμετώπισε το μεταναστευτικό πρόβλημα με ανευθυνότητα, επιπολαιότητα και κουτοπονηριά. Υπό την επήρεια των ιδεοληψιών της και των λεγόμενων «δικαιωματιστών», εφάρμοσε πολιτική «ανοικτών συνόρων». Η Ελλάδα έγινε πύλη εισόδου για ανεξέλεγκτες ροές μεταναστών προς την Ευρώπη. Η τότε Υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, Τασία Χριστοδουλοπούλου, σε πρόσφατη συνέντευξη της δήλωσε : «με εμένα έφτασαν στην Ευρώπη ένα εκατομμύριο πρόσφυγες.» Επαίρεται δε ότι η πολιτική της «λιάζονται και μετά εξαφανίζονται», ήταν η καλύτερη περίοδος της προσφυγικής κρίσης. Το αποτέλεσμα ήταν η βίαιη αντίδραση της Ευρώπης. Έκλεισε ο «Βαλκανικός διάδρομος». Οι ευρωπαϊκές χώρες έκλεισαν τα σύνορα τους. Η Ελλάδα κινδύνεψε να βρεθεί εκτός Σέγκεν. Οι εγκλωβισμένοι πρόσφυγες δημιούργησαν την αθλιότητα της Ειδομένης.

Με την «Κοινή Δήλωση ΕΕ-Τουρκίας» το 2016, ο Ερντογάν έγινε στην ουσία ρυθμιστής των μεταναστευτικών ροών. Η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου ανέλαβε να «κάνει τη δουλειά». Να κρατήσει δηλαδή τους πρόσφυγες στην Ελλάδα για λογαριασμό της Ευρώπης και κυρίως της Γερμανίας. Στην πράξη χρηματοδοτήθηκε από την ΕΕ η σταδιακή μετατροπή της χώρας μας σε «αποθήκη ψυχών». Ο καταυλισμός της Μόριας έγινε η ντροπή της Ευρώπης.

2020. Η ΥΠΟΤΡΟΠΗ της μεταναστευτικής κρίσης. Η απόπειρα εισβολής στον Έβρο, με προορισμό την Ευρώπη, χιλιάδων μεταναστών, με την καθοδήγηση κα υλική υποστήριξη του επίσημου τουρκικού κράτους, διαμόρφωσε ένα νέο πολιτικό και κοινωνικό τοπίο.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ αντέδρασε με αποφασιστικότητα, ταχύτητα και αποτελεσματικότητα :
Έκλεισε τα σύνορα στον Έβρο και το Αιγαίο.
Μετέτρεψε ένα ζήτημα που δίχαζε κόμματα και κοινωνία, σε ομόφωνη στήριξη της αποτρεπτικής μεταναστευτικής πολιτικής.
Επέβαλε την ομόθυμη στήριξη των χωρών και των θεσμών της ΕΕ και την ανάδειξη των Ελληνικών συνόρων σε εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης.
Απέτρεψε το σχέδιο Ερντογάν για αποσταθεροποίηση των κυβερνήσεων Ελλάδας και Ευρώπης και πριμοδότησης της ακροδεξιάς.
Υποχρέωσε, τέλος, τον Αλέξη Τσίπρα να στοιχηθεί πίσω από την Κυβέρνηση, έστω και μετά την τριήμερη αφωνία του και την τοποθέτηση του αφού μέτρησε τη στροφή της κοινής γνώμης.

Η αποτυχία της τυχοδιωκτικής κίνησης του Ερντογάν, σε συνδυασμό με τους επιτυχημένους χειρισμούς της Ελληνικής Κυβέρνησης, μετέτρεψαν το μεταναστευτικό από εκβιαστικό χαρτί στα χέρια Ερντογάν, σε «καλό χαρτί» στα χέρια Μητσοτάκη.
ΩΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ζήτημα, το μεταναστευτικό, στην εξέλιξη του, πολώθηκε ανάμεσα σε δύο ακραίες θέσεις. Μια αριστεριστική και νέο-αναρχική, που θεωρεί τον μετανάστη ως οιονεί αμφισβητία του έθνους και του κράτους. Και μια ακροδεξιά, ξενόφοβη και ρατσιστική, που τον θεωρεί ως απειλή για την «εθνική ταυτότητα». Ο «no border» διεθνισμός δεν έχει απήχηση στο εθνικό, αλλά και το ευρωπαϊκό ακροατήριο. Είναι εμφανώς μειοψηφικός και στο εκλογικό ακροατήριο της Αριστεράς. Ο μέσος πολίτης αναζητεί μια ισορροπία μεταξύ ανθρωπισμού και αλληλεγγύης προς το κατατρεγμένο και το δικαίωμα του στην ασφάλεια και τη διαφύλαξη των συνθηκών διαβίωσης του.

Η ΠΟΣΟΤΙΚΗ παράμετρος του Μεταναστευτικού δεν αποτελεί σταθερά, αλλά μεταβλητή που επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες. Ο αριθμός μεταναστών που μπορεί να σηκώσει μια κοινωνία δεν είναι αριθμητικό μέγεθος. Σχετίζεται με τις δυνατότητες απασχόλησης, την κατάσταση της οικονομίας, την κρατική αποτελεσματικότητα και τη συλλογική ψυχολογία που διαμορφώνουν οι τοπικοί ηγέτες.

Έχουμε δύο διαμετρικά αντίθετα υποδείγματα. Τον περιφερειάρχη Β.Αιγαίου Κ. Μουτζούρη, που πρωτοστάτησε στα θλιβερά γεγονότα της Λέσβου. Και τον Δήμαρχο Τρικαίων Δ. Παπαστεργίου, που ενώ και φιλοξενεί πρόσφυγες με το πρόγραμμα ΕΣΤΙΑ της ΕΕ, δε δίστασε, την ίδια εποχή να δηλώσει : «ας εφαρμόσουμε το 1% που ειπώθηκε ως κανόνας πληθυσμιακής κατανομής. Είναι να πάρουμε ακόμα 400, ας τους πάρουμε».
Είναι σίγουρο ότι η ανεκτικότητα κάθε κοινωνίας απέναντι στους μετανάστες, αυξάνεται όταν οι πολίτες αισθάνονται ότι το κράτος διαχειρίζεται το πρόβλημα με επάρκεια. Ότι δεν υπάρχει κίνδυνος να γίνει ανεξέλεγκτο. Και δεν οδηγεί σε καταστάσεις ανομίας. Το ελληνικό κράτος, μέχρι σήμερα, δεν ανταποκρίθηκε σε αυτή την ευθύνη.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΝΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗΣ, με πυλώνα το εκπαιδευτικό σύστημα είναι επιβεβλημένη. Οι αρνητικές δημογραφικές εξελίξεις, τόσο σε Ελλάδα όσο και Ευρώπη, κάνουν αναγκαία την παρουσία ικανού αριθμού μεταναστών στο έδαφος τους για λόγους οικονομικούς. Οι φράουλες της Μανωλάδας και οι ελιές της Κρήτης και της Καλαμάτας απαιτούν εργατικά χέρια που οι τοπικές κοινωνίες αδυνατούν να προσφέρουν. Είναι η θέση που διατύπωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε πρόσφατη ομιλία του στη Βουλή : « όσα παιδιά μεταναστών επιλέξουν να κάνουν την Ελλάδα δεύτερη πατρίδα τους πρέπει να αισθάνονται και θα αισθάνονται Έλληνες. Αυτό είναι το σωστό. Θα πάνε σε Ελληνικό σχολείο και αν είναι άριστοι μαθητές να σηκώσουν και την Ελληνική σημαία στις παρελάσεις.» Η περίπτωση του Γιάννη Αντετοκούμπο, που γεμίζει με υπερηφάνεια τους Έλληνες, είναι υπόδειγμα ένταξης και ενσωμάτωσης.

Ο ΕΒΡΟΣ αποτελεί καμπή στην αντιμετώπιση του μεταναστευτικού, τόσο για την Ευρώπη, όσο και για την Ελλάδα. Χαρακτηρίστηκε από τους ευρωπαίους «ασπίδα» της ΕΕ. Αυτή τη φορά όμως, η Ευρώπη δε μπορεί να κρυφτεί πίσω της.

Είναι η ώρα να αναλάβει την ευθύνη να διαμορφώσει μα βιώσιμη και μακρόπνοη μεταναστευτική πολιτική. Γιατί το μεταναστευτικό ήρθε για να μείνει. Οι μεταναστευτικές ροές από την Τουρκία δεν αποτελούν παρά μικρό μέρος του ευρύτερου προβλήματος. Σήμερα, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, 270 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε άλλη χώρα από αυτή που γεννήθηκαν. Αποτελούν το 3.5% του παγκόσμιου πληθυσμού. Σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου GALLUP, 750 εκατομμύρια άνθρωποι θέλουν να ζήσουν και να δουλέψουν σε άλλη χώρα. Σχεδόν το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού. Ο αριθμός αυτός αναμένεται να αυξηθεί εξ αιτίας της κλιματικής αλλαγής.

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ, εν όψει της ανάληψης της προεδρίας της ΕΕ, το δεύτερο εξάμηνο του 2020, κατέθεσε πρόταση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με την οποία ανατρέπεται πλήρως ο κανονισμός του Δουβλίνου. Αποδείχθηκε ανίσχυρη να αντιμετωπίσει την προσφυγική κρίση .

Κύρια χαρακτηριστικά της Γερμανικής πρότασης είναι :
-Αλλαγή του Ευρωπαϊκού μηχανισμού παροχής ασύλου, με την καθιέρωση ενιαίων και αυστηρών κριτηρίων.
-Η διαδικασία παροχής ασύλου να ξεκινά από τη χώρα εισόδου, αλλά θα ολοκληρώνεται στη χώρα προορισμού.
-Όσοι δε πληρούν τις προϋποθέσεις θα προωθούνται από ευρωπαϊκό μηχανισμό στις χώρες από τις οποίες προέρχονται.
-Οι πρόσφυγες θα κατανέμονται στις χώρες προορισμού με βάση την ποσόστωση που θα αποφασισθεί από κοινού.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε ότι θα καταθέσει τη δική της πρόταση, αφού λάβει υπόψιν της τις προστάσεις των κρατών μελών. Την 26η Μάϊου έχει οριστεί συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, στην ημερήσια διάταξη του οποίου περιλαμβάνεται το ζήτημα της μετανάστευσης.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, η «Κοινή Δήλωση ΕΕ-Τουρκίας» του 2016 θεωρείται νεκρή. Η Τουρκία όμως θα συνεχίσει να διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο. Για τα επόμενα πολλά χρόνια θα συνεχίσει να «φιλοξενεί» 4 εκατομμύρια πρόσφυγες του Συριακού εμφυλίου. Η σύναψη μιας νέας συμφωνίας είναι απολύτως αναγκαία. Η επαναδιαπραγμάτευση πρέπει να γίνει σε νέα βάση.

Οι προτάσεις της Γερμανίας καλύπτουν σε σημαντικό βαθμό τις ελληνικές θέσεις. Με επιστολή του σε Μέρκελ και Μακρόν στις 16 Μαρτίου και υπό το φως των γεγονότων στον Έβρο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης διατύπωσε τους άξονες μιας αναθεωρημένης συμφωνίας με την Τουρκία. Ο Π. Καρβούνης, πρώην επικεφαλής της αντιπροσωπείας της ΕΕ στην Ελλάδα, με άρθρο του, διατύπωσε μια τεκμηριωμένη πρόταση. Σύμφωνα με αυτή, η Ελλάδα πρέπει να επιδιώξει να θεωρείται η Τουρκία ως χώρα πρώτης υποδοχής και όχι η Ελλάδα. Γιατί, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, η Τουρκία δεν αποτελεί εμπόλεμη ζώνη, αλλά θεωρείται «ασφαλής χώρα». Η ζωή και η ασφάλεια των προσφύγων δε κινδυνεύουν στο τουρκικό έδαφος. Κατά συνέπεια, οι αιτήσεις ασύλου θα πρέπει να εξετάζονται στο τουρκικό έδαφος από τα προξενεία των χωρών της ΕΕ με τον συντονισμό της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Ασύλου (E.A.S.O.)

Ο Τούρκος Υπουργός Εσωτερικών, μετά την υποχώρηση του στον Έβρο, δήλωσε ότι «οι μετανάστες θα επιστρέψουν μόλις τελειώσει η πανδημία». Είναι βέβαιο ότι ο Ερντογάν θα συνεχίσει να εργαλειοποιεί το μεταναστευτικό, εκβιάζοντας την Ευρώπη. Οι επιπτώσεις της πανδημίας στην ήδη εξασθενημένη τουρκική οικονομία τον κάνουν περισσότερο απρόβλεπτο, ενδεχομένως όμως και πιο ευάλωτο.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ για την Ελλάδα είναι ότι η πολιτική αποτροπής αποδεικνύεται αποτελεσματική. Το Διεθνές Δίκαιο και οι Διεθνείς Συμβάσεις, παράλληλα με την προστασία και τα δικαιώματα των προσφύγων, διασφαλίζουν το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση κάθε κράτους να προστατεύει τα σύνορα του και την ασφάλεια των πολιτών του. Οι ομαδικές και οργανωμένες μετακινήσεις πληθυσμών με πολιτικούς ή οικονομικούς στόχους αποτελούν σαφή παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟΤΡΟΠΗΣ πρέπει να συνεχισθεί και να ολοκληρωθεί. Το ταμπού των ακατοίκητων νησιών πρέπει να καταργηθεί. Η ιδεολογική φόρτιση που προκαλεί η αναφορά σε «ερημονήσια» πρέπει να αγνοηθεί, ως εκτός τόπου και χρόνου. Ανθρώπινες δομές, μπορούν να κατασκευαστούν σε ελάχιστο χρόνο, «επιστρατεύοντας» τις μεγάλες τεχνικές εταιρείες και με χρηματοδότηση από την ΕΕ, που πρέπει να επιδιωχθεί. Έπειτα από πέντε χρόνια ανεπιτυχούς διαχείρισης του μεταναστευτικού και κακοδιαχείρισης ποσού άνω των δύο δισεκατομμυρίων ευρώ από τα ευρωπαϊκά ταμεία, οι συνθήκες στις δομές «υποδοχής» παραμένουν απάνθρωπες και για τους νησιώτες αβάσταχτες.
Στους «δικαιωματιστές», που είναι βέβαιο ότι θα αντιδράσουν, μπορεί να προταθεί ειδικό πρόγραμμα επιδότησης για τη φιλοξενία ενός μετανάστη από κάθε οικογένεια. Έτσι θα αποκαλυφθεί η υποκρισία και θα πάψουν «να κουνάνε το δάχτυλο» στους πολίτες. Αυτούς που υφίστανται τις συνέπειες της επιδείνωσης των συνθηκών διαβίωσης τους από την ανεξέλεγκτη παρουσία μεταναστών και την ύποπτη δράση ορισμένων ΜΚΟ.

Η λύση της αποσυμφόρησης των νησιών με τη μεταφορά μεταναστών στην Ενδοχώρα, σε κλειστές δομές, είναι ευκταία μεν, ανέφικτη δε. Μέσα στις σημερινές συνθήκες, οι τοπικές κοινωνίες αντιμετωπίζουν τις δομές αυτές ως ΧΥΤΑ. Η Σουηδία, χώρα που στο παρελθόν δεχόταν μετανάστες, σήμερα η κοινή γνώμη έχει αλλάξει στάση και αντιδρά. Τυχόν εμμονή στη λύση αυτή, θα λειτουργήσει ως αναπνευστήρας για την ανάπτυξη της ακροδεξιάς. Όσο διατηρείται η ελπίδα μετακίνησης από τα νησιά στην ενδοχώρα και από εκεί στην Ευρώπη, οι ροές παράνομων μεταναστών δες πρόκειται να σταματήσουν. Μόνο έτσι μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά το πρόγραμμα εθελούσιας επιστροφής στην πατρίδα τους με οικονομικά κίνητρα και ευρωπαϊκή χρηματοδότηση.

Η κοινωνία, στη συντριπτική πλειοψηφία, όπως αποκαλύπτουν όλες οι δημοσκοπήσεις, επικροτεί την αποτρεπτική πολιτική. Πρόκειται για μια ρεαλιστική και όχι συντηρητική στροφή κυβέρνησης και κοινωνίας, που προκάλεσε το αίσθημα ανασφάλειας, μετά τις τελευταίες εξελίξεις. Οι πολίτες, ανεξάρτητα από πολιτική τοποθέτηση θέλουν να αισθάνονται ασφαλείς. Το αίσθημα της ασφάλειας δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο.

Σήμερα, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, 270 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε άλλη χώρα από αυτή που γεννήθηκαν. Αποτελούν το 3.5% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου GALLUP, 750 εκατομμύρια άνθρωποι θέλουν να ζήσουν και να δουλέψουν σε άλλη χώρα. Σχεδόν το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού. Ο αριθμός αυτός αναμένεται να αυξηθεί εξ αιτίας της κλιματικής αλλαγής.

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ, εν όψει της ανάληψης της προεδρίας της ΕΕ, το δεύτερο εξάμηνο του 2020, κατέθεσε πρόταση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με την οποία ανατρέπεται πλήρως ο κανονισμός του Δουβλίνου. Αποδείχθηκε ανίσχυρος να αντιμετωπίσει την προσφυγική κρίση. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε ότι θα καταθέσει τη δική της πρόταση, αφού λάβει υπόψιν της τις προστάσεις των κρατών μελών. Την 26η Μαΐου έχει οριστεί συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, στην ημερήσια διάταξη του οποίου περιλαμβάνεται το ζήτημα της μετανάστευσης.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, η «Κοινή Δήλωση ΕΕ-Τουρκίας» του 2016 θεωρείται νεκρή. Η Τουρκία όμως θα συνεχίσει να διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο. Για τα επόμενα πολλά χρόνια θα συνεχίσει να «φιλοξενεί» 4 εκατομμύρια πρόσφυγες του Συριακού εμφυλίου. Η σύναψη μιας νέας συμφωνίας είναι απολύτως αναγκαία. Η επαναδιαπραγμάτευση της όμως πρέπει να γίνει σε νέα βάση. Οι προτάσεις της Γερμανίας καλύπτουν σε σημαντικό βαθμό τις ελληνικές θέσεις.

Με επιστολή του σε Μέρκελ και Μακρόν στις 16 Μαρτίου και υπό το φως των γεγονότων στον Έβρο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης διατύπωσε τους άξονες μιας αναθεωρημένης συμφωνίας με την Τουρκία.

Ο Π. Καρβούνης, πρώην επικεφαλής της αντιπροσωπείας της ΕΕ στην Ελλάδα, με άρθρο του στην «Κ», διατύπωσε μια τεκμηριωμένη πρόταση. Σύμφωνα με αυτή, η Ελλάδα πρέπει να επιδιώξει να θεωρείται η Τουρκία ως χώρα πρώτης υποδοχής και όχι η Ελλάδα. Γιατί, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, η Τουρκία δεν αποτελεί εμπόλεμη ζώνη, αλλά θεωρείται «ασφαλής χώρα». Η ζωή και η ασφάλεια των προσφύγων δεν κινδυνεύουν στο τουρκικό έδαφος. Κατά συνέπεια, οι αιτήσεις ασύλου θα πρέπει να εξετάζονται στο τουρκικό έδαφος από τα προξενεία των χωρών της ΕΕ με τον συντονισμό της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Ασύλου (E.A.S.O.)

Ο Τούρκος Υπουργός Εσωτερικών, μετά την υποχώρηση στον Έβρο, δήλωσε ότι «οι μετανάστες θα επιστρέψουν μόλις τελειώσει η πανδημία». Είναι βέβαιο ότι ο Ερντογάν θα συνεχίσει να εργαλειοποιεί το μεταναστευτικό, εκβιάζοντας την Ευρώπη. Οι επιπτώσεις της πανδημίας στην ήδη εξασθενημένη τουρκική οικονομία τον κάνουν περισσότερο απρόβλεπτο, ενδεχομένως όμως και πιο ευάλωτο.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ για την Ελλάδα είναι ότι η πολιτική αποτροπής αποδεικνύεται αποτελεσματική. Το Διεθνές Δίκαιο και οι Διεθνείς Συμβάσεις, παράλληλα με την προστασία και τα δικαιώματα των προσφύγων, διασφαλίζουν το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση κάθε κράτους να προστατεύει τα σύνορα του και την ασφάλεια των πολιτών του.  Οι ομαδικές και οργανωμένες μετακινήσεις πληθυσμών με πολιτικούς ή οικονομικούς στόχους αποτελούν σαφή παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟΤΡΟΠΗΣ πρέπει να συνεχισθεί και να ολοκληρωθεί. Το ταμπού των ακατοίκητων νησιών πρέπει να καταργηθεί. Η ιδεολογική φόρτιση που προκαλεί η αναφορά σε «ερημονήσια» πρέπει να αγνοηθεί, ως εκτός τόπου και χρόνου. Ανθρώπινες δομές, μπορούν να κατασκευαστούν σε ελάχιστο χρόνο, «επιστρατεύοντας» τις μεγάλες τεχνικές εταιρείες και με χρηματοδότηση από την ΕΕ, που πρέπει να επιδιωχθεί. Έπειτα από πέντε χρόνια ανεπιτυχούς διαχείρισης του μεταναστευτικού και κακοδιαχείρισης ποσού άνω των δύο δισεκατομμυρίων ευρώ από τα ευρωπαϊκά ταμεία, οι συνθήκες στις δομές «υποδοχής» παραμένουν απάνθρωπες και για τους νησιώτες αβάσταχτες.

Στους «δικαιωματιστές», που είναι βέβαιο ότι θα αντιδράσουν,  μπορεί να προταθεί ειδικό πρόγραμμα επιδότησης για τη φιλοξενία ενός μετανάστη από κάθε οικογένεια. Έτσι θα αποκαλυφθεί η υποκρισία και θα πάψουν «να κουνάνε το δάχτυλο» στους πολίτες. Αυτούς που υφίστανται τις συνέπειες της επιδείνωσης των συνθηκών διαβίωσης τους από την ανεξέλεγκτη παρουσία μεταναστών και την ύποπτη δράση ορισμένων ΜΚΟ.

Η λύση της αποσυμφόρησης των νησιών με τη μεταφορά μεταναστών στην Ενδοχώρα, σε κλειστές δομές, είναι ευκταία μεν, ανέφικτη δε. Μέσα στις σημερινές συνθήκες, οι τοπικές κοινωνίες αντιμετωπίζουν τις δομές αυτές σαν ΧΥΤΑ. Στη Σουηδία, χώρα που στο παρελθόν δεχόταν αφειδώς μετανάστες, σήμερα η κοινή γνώμη έχει αλλάξει στάση και αντιδρά.

Τυχόν εμμονή στη λύση αυτή, θα λειτουργήσει ως αναπνευστήρας για την ανάταξη της ακροδεξιάς. Όσο διατηρείται η ελπίδα μετακίνησης από τα νησιά στην ενδοχώρα και από εκεί στην Ευρώπη, οι ροές παράνομων μεταναστών δεν πρόκειται να σταματήσουν. Μόνο έτσι μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά το πρόγραμμα εθελούσιας επιστροφής στην πατρίδα τους, με οικονομικά κίνητρα και ευρωπαϊκή χρηματοδότηση.

Η κοινωνία, στη συντριπτική πλειοψηφία, όπως αποκαλύπτουν όλες οι δημοσκοπήσεις, επικροτεί την αποτρεπτική πολιτική. Πρόκειται για μια ρεαλιστική και όχι συντηρητική στροφή κυβέρνησης και κοινωνίας, που προκάλεσε το αίσθημα ανασφάλειας, μετά τις τελευταίες εξελίξεις. Οι πολίτες, ανεξάρτητα από πολιτική τοποθέτηση θέλουν να αισθάνονται ασφαλείς. Το αίσθημα της ασφάλειας δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο.

Το εκλογικό σύστημα, διαχρονικά, επιχειρεί να συγκεράσει δύο, εκ των πραγμάτων, αντιφατικές λειτουργίες. Την ισοδυναμία της ψήφου των πολιτών, αφενός, και την κυβερνησιμότητα της χώρας, αφετέρου. Το σύστημα της απλής αναλογικής διασφαλίζει την ισοδυναμία, ενώ το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής υπηρετεί την κυβερνησιμότητα και την πολιτική σταθερότητα.

Παραδοσιακά τα κόμματα εξουσίας τάσσονται υπέρ της ενισχυμένης αναλογικής, που πριμοδοτεί το πρώτο κόμμα, ενώ τα κόμματα της Αριστεράς, κατά κανόνα μειοψηφικά, υπέρ της απλής και «ανόθευτης» αναλογικής. Στην πραγματικότητα το κομματικό συμφέρον και οι συγκυριακές εκλογικές εκτιμήσεις υπαγορεύουν τη θέση των κομμάτων υπέρ του ενός ή του άλλου συστήματος. Ο συνταγματικός νομοθέτης του 2001, προκειμένου να μετριάσει τις συγκυριακές αλλαγές του εκλογικού νόμου, καθιέρωσε την αρχή της εφαρμογής του νέου εκλογικού νόμου από τις μεθεπόμενες εκλογές, εκτός εάν ψηφισθεί από τα 2/3 των βουλευτών (200 ψήφοι).

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο η Ιταλία μόνο είχε υιοθετήσει την απλή αναλογική. Την αποκήρυξε, όπως υπενθυμίζει ο Α. Δρυμιώτης, ο εμπειρότερος αναλυτής εκλογικών αποτελεσμάτων, γιατί σε 64 χρόνια είχε 63 διαφορετικές κυβερνήσεις. Στις πρόσφατες εκλογές στη Μ. Βρετανία, ο Α. Δρυμιώτης διαπιστώνει ότι το Συντηρητικό κόμμα με ποσοστό 43,6% των ψήφων έλαβε το 56,2% των εδρών. Αντίθετα, το φιλελεύθερο κόμμα με ποσοστό 11,6% έλαβε μόλις 11 έδρες. Κανένα κόμμα όμως δεν κατήγγειλε το σύστημα (πλειοψηφικό με 650 μονοεδρικές περιφέρειες), που εφαρμόζεται επί αιώνες ως «ληστρικό».

Δεν υπάρχουν τέλεια εκλογικά συστήματα. Το διακύβευμα κάθε εκλογικής αναμέτρησης είναι η ανάδειξη Κυβέρνησης. Δεν είναι η ακριβής αποτύπωση της ιδεολογικής ταυτότητας των ψηφοφόρων. Το κόστος αλλεπάλληλων εκλογών και μιας παρατεταμένης ακυβερνησίας είναι βαρύ. Χώρες, όπως το Βέλγιο ή η Ισπανία, όπου χρειάστηκαν μήνες για να σχηματισθεί κυβέρνηση, μπορούν να το αντέξουν, η Ελλάδα όχι.

ΤΟ ΦΕΤΙΧ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ψήφισε την απλή αναλογική γιατί, όπως εξομολογήθηκε ο Α. Τσίπρας στον Δ. Κουτσούμπα, «ήθελε να αφήσει κάτι αριστερό». Η απλή αναλογική είναι το φετίχ της Αριστεράς. Στην πραγματικότητα, προβλέποντας την εκλογική του συρρίκνωση, με την απλή αναλογική, επεδίωκε την παραμονή του στην εξουσία μέσω κυβερνήσεων συνεργασίας, ως αναπόφευκτη συνέπεια από την εφαρμογή της. Το μεγαλύτερο επιχείρημα των υποστηρικτών της απλής αναλογικής είναι η δημιουργία «κουλτούρας συνεργασίας». Τίποτα πιο ανακριβές. Τα μικρά κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς αδυνατούν να συνεργαστούν, προκειμένου να υπερβούν το όριο του 3% και να εκπροσωπηθούν στη Βουλή. Συνεργασίες προεκλογικές με προγραμματικές συγκλίσεις θα ήταν δημοκρατική κατάκτηση. Αντίθετα, μετεκλογικές συνεργασίες, με στόχο την εξουσία, οδηγούν σε τερατογενέσεις. Απόδειξη η συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου. Και είναι απολύτως θετικό ότι ο νέος νόμος διευκολύνει τις προεκλογικές συνεργασίες, πριμοδοτώντας τους συνασπισμούς κομμάτων που μέχρι σήμερα είχαν εξαιρεθεί από την πριμοδότηση.

ΤΟ ΝΕΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Το εκλογικό σύστημα που κατέθεσε η Κυβέρνηση Μητσοτάκη κινείται στην ίδια κατεύθυνση με τα συστήματα ενισχυμένης αναλογικής, που ίσχυσαν σε όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης και επέτρεψαν και στις τρεις παρατάξεις, Κεντροδεξιά, Κεντροαριστερά και «πρώτη φορά Αριστερά» να ανέλθουν στην εξουσία, εξασφαλίζοντας τη μακροβιότερη περίοδο πολιτικής σταθερότητας, από συστάσεως του ελληνικού κράτους. Εξαίρεση το σύστημα Κουτσόγιωργα που οδήγησε στην τριπλή εκλογική αναμέτρηση 1989-90, και υποχρέωσε τη ΝΔ με ποσοστό 46,9% και 150 έδρες να προσφύγει σε «μεταγραφή» ενός βουλευτή από τη ΔΗΑΝΑ, προκειμένου να αποφευχθεί και 4^η εκλογική αναμέτρηση. Και το σύστημα Τσίπρα που οδηγεί σε διπλή εκλογική αναμέτρηση. Γιατί με απλή αναλογική μόνο αν συνεργασθούν τα δύο πρώτα κόμματα, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, είναι εφικτός ο σχηματισμός κυβέρνησης. Πράγμα απίθανο.

Το νέο σύστημα είναι ορθολογικότερο των προηγούμενων. Πρώτον, γιατί ενώ διατηρεί το bonus των 50 εδρών, θέτει όριο το 25% των ψήφων προκειμένου το πρώτο κόμμα να λάβει ως bonus 20 έδρες και, δεύτερον, κλιμακώνει την κατανομή των υπολοίπων 30 εδρών, πριμοδοτώντας με μια έδρα κάθε 0,5% των ψήφων. Υπολογίζεται ότι για να υπάρξει οριακή αυτοδυναμία 151 εδρών απαιτείται ποσοστό 37-38%. Υπό την προϋπόθεση όμως ότι το ποσοστό των εκτός βουλής κομμάτων θα κυμαίνεται περί το 8%. Δικαιότερο, αλλά λιγότερο αποτελεσματικό ως προς τη διασφάλιση της αυτοδυναμίας. Δεν γνωρίζω αν είναι αυτή η πρόθεση του νομοθέτη. Διατηρείται όμως η ανωμαλία της «εξομάλυνσης», δηλαδή της πριμοδότησης των μικρών κομμάτων με αφαίρεση έδρας πρώτης κατανομής από τα μεγαλύτερα κόμματα και ιδίως το δεύτερο. Εμφανίζονται έτσι τραγελαφικές και αντισυνταγματικές καταστάσεις, όπου σε μια περιφέρεια, ιδίως τριεδρική, να εκπροσωπείται με ελάχιστο αριθμό ψήφων ένα μικρό κόμμα και να μην εκπροσωπείται ένα πολύ μεγαλύτερο. Και μάλιστα όταν υπερβαίνει το εκλογικό μέτρο.

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΑΣ ΖΗΤΗΜΑ

Το νέο σύστημα δεν αντιμετωπίζει το μείζον πολιτικό ζήτημα που είναι η ποιότητα και η επάρκεια του πολιτικού προσωπικού. Δεν απαντά στο ερώτημα γιατί μια κοινωνία, όπως η Ελληνική, που αναδεικνύει προσωπικότητες με διεθνή αναγνώριση σε όλους τους τομείς, της επιστήμης, της τέχνης, της οικονομίας, με κορυφαίους τους εφοπλιστές, ακόμη και του αθλητισμού, αδυνατεί να αναδείξει του ιδίου επιπέδου πολιτικούς. Είναι προφανές ότι το υφιστάμενο πολιτικό-κομματικό σύστημα και οι μεταπολιτευτικές παθογένειες, που αναπτύχθηκαν (κομματοκρατία, πελατειασμός, διαπλοκή, διαφθορά), αποθαρρύνουν σοβαρές και πετυχημένες προσωπικότητες να ασχοληθούν με τα κοινά. Είναι επίσης αλήθεια ότι τα τηλεοπτικά μέσα επηρεάζουν αρνητικά το επίπεδο και την ποιότητα της δημόσιας ζωής. Η «αναγνωρισιμότητα» που προσφέρουν σε πρόσωπα της επιλογής τους αποτελεί το διαβατήριο για την είσοδο στην πολιτική. Αποτελεί ματαιοπονία ή εξαίρεση η εκλογή κάποιου ή κάποιας ως βουλευτή, χωρίς την εύνοια κομματικού μηχανισμού ή μιντιακών-οικονομικών παραγόντων. Το αποτέλεσμα είναι η δημόσια ζωή να κυριαρχείται από προϊόντα του κομματικού σωλήνα και των τηλεκαφενείων.

ΔΟΜΙΚΟΣ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ

Ο δομικός μετασχηματισμός του πολιτικο-κομματικού συστήματος αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση για την αναβάθμιση της πολιτικής ζωής και τη μετάβαση στη νέα εποχή. Δύο είναι οι βασικές τομές που απαιτούνται:

1. Κατάργηση του σταυρού προτίμησης και καθιέρωση μονοεδρικών περιφερειών κατά το γαλλικό ή γερμανικό μοντέλο. Ο σταυρός προτίμησης είναι η μήτρα των πελατειακών σχέσεων, της συναλλαγής και κατ’επέκταση της διαπλοκής και της διαφθοράς.

2. Καθιέρωση ασυμβίβαστου μεταξύ βουλευτικού και υπουργικού αξιώματος. Έτσι θα αποκατασταθεί η θεμελιώδης αρχή της διάκρισης των εξουσιών και ο έλεγχος της εκτελεστικής εξουσίας από ένα Κοινοβούλιο που δεν θα μετέχει σε αυτή, όπως συμβαίνει σήμερα με τη συνύπαρξη στα ίδια πρόσωπα και των δύο αξιωμάτων.

Ένα Κοινοβούλιο 250 βουλευτών, από τους οποίους οι 200 θα εκλέγονται σε μονοεδρικές περιφέρειες και οι 50 με λίστα, θα συμβάλλει στην αναβάθμιση της ποιότητας του πολιτικού προσωπικού και την απεξάρτηση της πολιτικής από ολιγαρχικά συμφέροντα που την έχουν σήμερα βραχυκυκλώσει.

ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΗ ΛΥΣΗ

«Η ρίζα της κρίσης είναι η αδυναμία ή η απροθυμία του πολιτικού συστήματος να εξελιχθεί σύμφωνα με τις απαιτήσεις του 21ου αιώνα». Είναι η ετυμηγορία για τα αίτια της ελληνικής κρίσης και της αδυναμίας υπέρβασής της, κορυφαίων παραγόντων των ευρωπαϊκών θεσμών. Γνωρίζω ότι πολλά στελέχη όλων των παρατάξεων αναγνωρίζουν ότι ένα σύστημα με μονοεδρικές περιφέρειες και λίστα αποτελεί μονόδρομο για την αναβάθμιση της πολιτικής ζωής. Γνωρίζω ακόμη ότι δεν υπάρχει πολίτης που δεν επιθυμεί την αλλαγή ενός πολιτικού συστήματος που έχει παρακμάσει και αδυνατεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εποχής και της κοινωνίας.

Πιστεύω ότι η τολμηρή τομή του Κυρ. Μητσοτάκη να διορίσει στο μισό σχεδόν Υπουργικό Συμβούλιο στελέχη με επιτυχημένη επαγγελματική διαδρομή στην κοινωνία και όχι στους κομματικούς μηχανισμούς, αποκαλύπτει ότι έχει επίγνωση και του προβλήματος και της λύσης του. Αναγνωρίζω ότι ριζικές τομές απαιτούν βαθιά και με χρονική άνεση επεξεργασία. Η σημερινή Κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να κινηθεί, σε όλους τους τομείς, στα απόνερα της καταστροφικής διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ο νέος εκλογικός νόμος, όπως και οι αλλαγές που έχουν δρομολογηθεί στην οικονομία, το ασφαλιστικό, την παιδεία, αποτελούν γέφυρα για τη μετάβαση στη νέα εποχή που σηματοδοτεί η πρωθυπουργία του Κυρ. Μητσοτάκη. Η δομική μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος, οφείλει να αποτελέσει προτεραιότητα για τον σχεδιασμό της νέας εποχής.-

Σε πολιτικό επίπεδο, η προσπάθεια της Αριστεράς να αλώσει τα πανεπιστήμια την οδήγησε σε Βατερλώ. Η ΔΑΠ, κομματική-φοιτητική παράταξη της Ν.Δ., από μειοψηφία του 10% το 1981, έγινε η κυρίαρχη φοιτητική παράταξη. Δεύτερη, αλλά σε απόσταση, αναδεικνύεται η παράταξη του ΚΚΕ. Η φοιτητική παράταξη του ΠΑΣΟΚ ακολουθεί την πτωτική πορεία του κομματικού της φορέα, ενώ αυτή του ΣΥΡΙΖΑ συνυπάρχει ως τμήμα των ποικιλώνυμων περιθωριακών φορέων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και των αναρχοαυτόνομων.

Σε επίπεδο συνθηκών λειτουργίας των πανεπιστημίων, οι δυναμικές και φασίζουσες αριστερίστικες μειοψηφίες επικράτησαν, με όπλο τη βία, τον εκφοβισμό και τον τραμπουκισμό. Η λειτουργία της πανεπιστημιακής ζωής βρίσκεται στο έλεός τους, σε όλα σχεδόν τα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας.

Η Αριστερά μετέτρεψε τη δημόσια εκπαίδευση σε «πεδίο βολής» όπου ασκούνται τα υπό εκκόλαψη κομματικά της στελέχη. Από τις καταλήψεις των λυκείων του 1990-1991, που οδήγησαν στα τραγικά γεγονότα της Πάτρας και της Αθήνας, με καταστροφές και ανθρώπινα θύματα, εκκολάφθηκε ο μετέπειτα αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ και τέως πρωθυπουργός. Προφανώς, αυτό ήταν το μήνυμα που ήθελε να εκπέμψει με την επίσκεψή του σε υπό κατάληψη σχολείο κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στη Β. Ελλάδα: δε χρειάζονται μόχθος, μελέτη, ξένες γλώσσες. Με την επαναστατική γυμναστική και τα κομματικά ένσημα μπορείς να φτάσεις μέχρι την καρέκλα του πρωθυπουργού.

Η Αριστερά που γνώρισα στα φοιτητικά μου χρόνια, του Ηλιού, του Κύρκου, του Παπαγιαννάκη, είχε σύνθημα «πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στους αγώνες». Λειτουργούσε ως μοχλός πίεσης για εκδημοκρατισμό και προοδευτικές μεταρρυθμίσεις. Σήμερα, η παρακμιακή Αριστερά των καταλήψεων, της καταστροφής των δημοσίων αγαθών και της αναγωγής της περιφρόνησης των νόμων και των δικαιωμάτων του άλλου σε υπέρτατη αξία, αποτελεί τροχοπέδη για τον εκσυγχρονισμό της χώρας. Ανέχεται ή και συγκαλύπτει τον εκφασισμό που επιχειρούν να επιβάλουν ακραίες μειοψηφίες, ενώ λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας κάθε λογής συντεχνιακών συμφερόντων προς βλάβην του συνόλου. Ενώ εμφανίζεται αγωνιζόμενη υπέρ της δημόσιας εκπαίδευσης, στην πράξη πριμοδοτεί τα ιδιωτικά σχολεία και τα ξένα πανεπιστήμια, στα οποία προσφεύγουν και τα περισσότερα από τα στελέχη της. Αποτελεί όνειδος για τον «αριστερό» πρώην υπουργό Παιδείας που, ενώ έχει φοιτήσει στα καλύτερα ξένα πανεπιστήμια, για τα παιδιά του ελληνικού λαού επιφυλάσσει το μπάχαλο των ελληνικών ΑΕΙ.

Οι συνθήκες έχουν ωριμάσει για την απελευθέρωση της κοινωνίας από τον παρακμιακό ιστό που έχει υφάνει γύρω της η σημερινή Αριστερά. Η δεκαετής κρίση έχει ωριμάσει την πλειονότητα της κοινωνίας και της νεολαίας, ώστε να μη σαγηνεύεται πλέον από θολά οράματα και «αυταπάτες». Υπάρχει επιτέλους η απαιτούμενη πολιτική βούληση, που εκφράζεται από την αποφασιστικότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη και την ικανότητα του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη να επιβάλουν την κανονικότητα.

Η αποκατάσταση της αληθινής έννοιας του ασύλου ιδεών με την κατάργηση του θεσμοθετημένου ασύλου ανομίας αποτελεί το πρώτο βήμα. Απαιτείται, όμως, να γίνει και το δεύτερο βήμα για να απαλλαγούν οριστικά τα πανεπιστήμια από το απόστημα της βίας και της ανομίας, με την άμεση εφαρμογή τριών μέτρων που ήδη ισχύουν σε όλον τον κόσμο:

1. Είσοδος στα πανεπιστήμια μόνο στα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας (καθηγητές, φοιτητές, εργαζόμενοι) με την επίδειξη ταυτότητας.

2. Εσωτερικός κανονισμός λειτουργίας, με κανόνες πειθαρχικού ελέγχου για τους παραβάτες.

3. Πανεπιστημιακή υπηρεσία φύλαξης των πανεπιστημιακών χώρων.

Οπως τόνισε η Αννα Διαμαντοπούλου, η κανονικότητα στα πανεπιστήμια θα επιβληθεί με την Αστυνομία, αλλά όχι από την Αστυνομία. Τον πρώτο λόγο οφείλουν να έχουν οι πανεπιστημιακές αρχές, που πρέπει να αναλάβουν επιτέλους τις ευθύνες τους, με την απαραίτητη συμβολή της πολιτείας, όπου απαιτείται. Γιατί βαρύνει κι αυτούς μερίδιο ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση. Στους κόλπους τους υπάρχουν καθηγητές που πάνω από την πανεπιστημιακή τους ιδιότητα βάζουν την κομματική τους ταυτότητα, με την ιδιοτελή προσδοκία της ανταμοιβής τους.

Η ταινία περιγράφει τον αγώνα ενός προοδευτικού καθηγητή να επιβάλει την τάξη σε ένα δημόσιο σχολείο αρρένων μιας υποβαθμισμένης συνοικίας της Νέας Υόρκης, όπου κουμάντο έκαναν μαθητικές συμμορφίες, χωρίς τη βοήθεια της Αστυνομίας. Βρίσκεται όμως αντιμέτωπος με τους τραμπουκισμούς των μαθητών και την αδιαφορία της διεύθυνσης του σχολείου. Στόχος της ταινίας ήταν να καταδείξει ότι θύματα της ωμής βίας και των βανδαλισμών ήσαν πρωτίστως οι ίδιοι οι μαθητές. Αλλά και να πιέσει για αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Η προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας ήταν απόλυτη, μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας και το Σύνταγμα του 1975. Η θεσμοθέτηση του «πανεπιστημιακού ασύλου» με το Νόμο 1262/1982, ήταν εφεύρημα του «πρώιμου» ΠΑΣΟΚ, προκειμένου, μαζί με την καθιέρωση της ψήφου των φοιτητών στις εκλογές των πανεπιστημιακών οργάνων και των καθηγητών, να υποτάξει την πανεπιστημιακή εκπαίδευση στις κομματικές του επιδιώξεις. Σταδιακά, ο έλεγχος των πανεπιστημίων, με την ανοχή ή και τη συνενοχή μερίδας πανεπιστημιακών, περιήλθε στις κομματικές οργανώσεις φοιτητών που υποκατέστησαν τους φοιτητικούς συλλόγους του παρελθόντος.

Όλες οι παθογένειες του κομματικού συστήματος προσέβαλαν την πανεπιστημιακή ζωή. Συναλλαγή, αναξιοκρατία, διαφθορά. Από τις επίσημες κομματικές οργανώσεις η εξουσία περιήλθε σταδιακά στις ακραίες και βίαιες ομάδες της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και των αναρχικών, που επέβαλαν τη βία και την ανομία, μέσα και έξω από τα πανεπιστήμια. Αυτή την αρρωστημένη πραγματικότητα επιχείρησε να αντιμετωπίσει ο Νόμος 4009/2011 της Άννας Διαμαντοπούλου που υπερψηφίστηκε από 255 βουλευτές, πλην φυσικά της Αριστεράς. Είναι ο νόμος που κατήργησε η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ως σίκουελ (sequel) του ΠΑΣΟΚ 1981, για να επαναφέρει το καθεστώς της σημερινής αθλιότητας και ντροπής για μια ευρωπαϊκή χώρα.

Είναι λάθος η αποκατάσταση της ακαδημαϊκής ελευθερίας και της κανονικότητας στα πανεπιστήμια να αποκαλείται «κατάργηση του ασύλου». Αντίθετα, πρόκειται για προστασία της ελευθερίας των πανεπιστημίων από τη δράση των συμμορφιών της παρακμιακής Αριστεράς, αλλά και των «επαγγελματιών» κομματικά οργανωμένων φοιτητών, που συλλέγουν κομματικά «ένσημα», προκειμένου να καταλάβουν μια θέση στο Κοινοβούλιο, την Ευρωβουλή ή και την Κυβέρνηση.

Το πρόβλημα δεν πρόκειται να λύσει η παρέμβαση της Αστυνομίας, που είναι αυτονόητη όταν διαπράττονται αδικήματα του κοινού Ποινικού Δικαίου, μέσα ή έξω από τα πανεπιστήμια. Τα πανεπιστήμια δεν αστυνομοκρατούνται. Η απαίτηση της κοινωνίας και υποχρέωση της Πολιτείας να διασφαλίσει την εύρυθμη λειτουργία των πανεπιστημίων επιβάλλει τη λήψη μέτρων που εφαρμόζονται σε όλα τα πανεπιστήμια των προηγμένων χωρών:

1. Έλεγχος ταυτοτήτων για την είσοδο στο πανεπιστήμιο, αποκλει­στικά όσων φοιτούν ή εργάζονται σε αυτό. Τρίτα πρόσωπα μόνον κατόπιν άδειας της Διοίκησης του Πανεπιστημίου.
2. Εφαρμογή κανονισμού λειτουργίας και πειθαρχικού κώδικα για τους παραβάτες.
3. Πανεπιστημιακή δύναμη τήρησης των κανόνων εύρυθμης λειτουργίας των ιδρυμάτων.

Έξω τα κόμματα από τα πανεπιστήμια και τη δημόσια εκπαίδευση. Είναι το ώριμο πλέον αίτημα της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών, αλλά και των μαθητών και σπουδαστών. Η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη οφείλει πρώτη να δώσει το παράδειγμα αποκομματικο­ποίησης της Παιδείας, διαλύοντας τις φοιτητικές και μαθητικές οργανώσεις του κόμματος που την στηρίζει και δημιουργώντας μια ενιαία οργάνωση νεολαίας ως φορέα φιλελεύθερων αρχών και αξιών.-