«Προτείνω απόφαση ευθανασίας των παλαιών κομμάτων και αναγέννηση του πολιτικού συστήματος».
Ο ίδιος στη συνέντευξή του στο «Εθνος της Κυριακής» εξηγεί την πρότασή του περί διάλυσης των υπαρχόντων κομμάτων και τη δημιουργία μιας συμμαχίας όλων αυτών που πιστεύουν στην ευρωπαϊκή προοπτική, πρόταση που αναλύεται στο βιβλίο του με τίτλο «Γιατί η πολιτική», που κυκλοφόρησε πρόσφατα.
«Πιστεύω στην αναγκαιότητα επανακεφαλαιοποίησης του πολιτικού προσωπικού. Είναι πιο επιτακτική ανάγκη από την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών», είναι η βασική θέση του κ. Κοντογιαννόπουλου.
Η επικαιρότητα επιβάλλει, κ. Κοντογιαννόπουλε, να ζητήσω τη γνώμη σας για την πρόταση στον Σταύρο Δήμα, όσον αφορά την Προεδρία της Δημοκρατίας. Τι λέτε;
Ο Σταύρος Δήμας είναι ένα πρόσωπο το οποίο ανταποκρίνεται απόλυτα στις προδιαγραφές που πρέπει να έχει σήμερα ένας Πρόεδρος Δημοκρατίας. Συνδυάζει και την πολιτική και την ευρωπαϊκή εμπειρία. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν πολλά πρόσωπα που θα μπορούσαν να συγκεντρώσουν αυτά τα προσόντα.
Προσόντα συγκεντρώνει. Ψήφους θα συγκεντρώσει; Θα εκλεγεί;
Με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, το βλέπω δύσκολο, διότι η λογική και η υπευθυνότητα δεν αποτελούν χαρακτηριστικά του σημερινού πολιτικού προσωπικού της χώρας.
Πιστεύετε δηλαδή ότι θα οδηγηθούμε σε εκλογές;
Για μένα, είναι η πιθανότερη εξέλιξη. Η ανεπάρκεια, η ανευθυνότητα και ο λαϊκισμός που ενδημούν στην πολιτική ζωή, ιδίως την τελευταία δεκαετία, απειλούν να ξαναβυθίσουν τη χώρα στα τάρταρα της κρίσης. Θυσίες πέντε ετών να πάνε χαμένες. Την πιο κρίσιμη στιγμή που η χώρα, από γονατισμένη, επιχειρεί να σταθεί όρθια, οδηγείται σε καταστροφικές εκλογές με προοπτική την ακυβερνησία.
Εσείς προτείνετε ως λύση μια συμμαχία των δυνάμεων που αποτελούν το λεγόμενο ευρωπαϊκό τόξο. Πώς την εννοείτε αυτήν τη λύση;
Οι υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας αναζητούν διέξοδο πολιτικής έκφρασης. Και αυτή δεν μπορεί να την προσφέρει κανένα από τα σημερινά κόμματα, τα «παλαιά» και «νέα». Τα «παλαιά», γιατί έχουν χάσει την αξιοπιστία τους. Τα «νέα», γιατί δεν την έχουν κατακτήσει. Για να μη ζήσουμε την «εποχή των τεράτων» που μεσολαβεί, προτείνω τη συμμαχία όλων των πολιτικών δυνάμεων του ευρωπαϊκού τόξου.
Την κοινή κάθοδο στις κάλπες όλων των δυνάμεων που πιστεύουν ότι η παραμονή της χώρας στη ζώνη του ευρώ αποτελεί όρο εθνικής επιβίωσης. Η εθνική μας ασφάλεια, η δημοκρατική ομαλότητα και η ανάταξη της οικονομίας διασφαλίζονται μόνο στους κόλπους της ευρωπαϊκής οικογένειας. Ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες των παγκόσμιων απειλών και των γεωπολιτικών αναταράξεων.
Πώς μπορεί να συμφωνήσουν κοινή κάθοδο κόμματα με αντιθέσεις που μοιάζουν να είναι «η μέρα με τη νύχτα»;
Εχει γίνει επανειλημμένα λόγος για την αναγκαιότητα ενός big bang του πολιτικού συστήματος. Αυτοδιάλυση και επανίδρυση. Οι σημερινές συνθήκες δεν είναι απλώς ώριμες, επιβάλλουν την πραγματοποίησή του. Προτείνω απόφαση ευθανασίας των παλαιών κομμάτων και αναγέννηση του πολιτικού συστήματος. Η χώρα έχει ανάγκη από τρεις βασικές παρατάξεις προκειμένου να λειτουργεί αποδοτικά το κοινοβουλευτικό σύστημα και η δημοκρατία.
Μια ισχυρή Κεντροδεξιά, μια ισχυρή Κεντροαριστερά και μια ευρωπαϊκή Αριστερά. Κανένα από τα σημερινά κόμματα δεν εκφράζει με αξιοπιστία τις τρεις αυτές παρατάξεις, που όμως υπάρχουν στην ελληνική κοινωνία. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζουν πρόβλημα πολιτικής ταυτότητας. Ιδρύθηκαν μέσα σε άλλες συνθήκες και έχουν σφραγισθεί από τις προσωπικότητες των ιδρυτών τους. Το μεγαλύτερο πολιτικό κενό που πρέπει να καλυφθεί, είναι η επανεφεύρεση της Αριστεράς. Είναι οδυνηρή η απουσία της Αριστεράς του Κύρκου και του Παπαγιαννάκη, του Φαράκου και του Γιάνναρου.
Η δική σας πρόταση είναι σε έναν βαθμό η λογική του σοκ. Λειτουργεί αυτό;
Θα το έλεγα το σοκ της λογικής και πράγματι στην Ελλάδα, στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα, η λογική στην πολιτική είναι αγαθό εν ανεπαρκεία.
Ποια πρόσωπα θα συγκροτούσαν μια τέτοια κυβέρνηση;
Ενδεικτικά μπορώ να αναφέρω ότι δεν μπορείς να αγνοήσεις σε μια τέτοια προσπάθεια ανθρώπους οι οποίοι απέδειξαν ότι έγκαιρα είχαν επιχειρήσει να σταματήσουν την επιδείνωση του κακού. Στο Ασφαλιστικό τον Τάσο Γιαννίτση, στη Δημόσια Διοίκηση τον Αλέκο Παπαδόπουλο και τον Σταύρο Μπένο, στην Παιδεία την Αννα Διαμαντοπούλου και τη Μαριέτα Γιαννάκου.
Αλλά δεν αναφέρομαι μόνο σε πολιτικούς αλλά σε ένα μείγμα που θα αποτελείται από τεχνοκράτες που αποδεδειγμένα μπορούν να διαδραματίσουν ρόλο στην πολιτική όπως ο Γιάννης Στουρνάρας, καθώς και σε ανθρώπους από τον επιχειρηματικό κόσμο. Πιστεύω στην αναγκαιότητα επανακεφαλαιοποίησης του πολιτικού προσωπικού. Είναι πιο επιτακτική ανάγκη από την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών».
Ο Αντώνης Σαμαράς είναι καλός πρωθυπουργός;
Θεωρώ ότι ο Αντώνης Σαμαράς παγιδεύτηκε από το σύνθημα του Αλέξη Τσίπρα να σκίσει τα μνημόνια και επεδίωξε κι έπαιξε κατ’ ουσίαν το παιχνίδι του. Ανταγωνίσθηκε ποιος από τους δυο θα έσκιζε γρηγορότερα το μνημόνιο, ενώ δεν είχαμε τηρήσει τις δεσμεύσεις μας και κυρίως δεν είχαμε κάνει τις μεταρρυθμίσεις που θεωρούνται μνημονιακές υποχρεώσεις. Είναι υποχρεώσεις απέναντι στον εαυτό μας, και δεν τις κάναμε. Ασφαλώς ο Σαμαράς κατά γενική ομολογία απεδείχθη καλύτερος από ό,τι τον περίμενε ο περισσότερος κόσμος, και σίγουρα πολύ καλύτερος από τους δυο προκατόχους του, Καραμανλή και Παπανδρέου.
Μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας να πάρει το τιμόνι της χώρας;
Ο ελληνικός λαός έχει κάνει επανειλημμένα το λάθος να εμπιστευθεί πρόσωπα που δεν είχαν τις προϋποθέσεις. Δεν έχω κανένα πρόβλημα για μια αριστερή διακυβέρνηση της χώρας, αλλά διερωτώμαι πόσο προοδευτική μπορεί να είναι μια Αριστερά η οποία αντιμάχεται τις μεταρρυθμίσεις και προστατεύει τις συντεχνίες.
Σε αυτή την Αριστερά μπορούμε να διακρίνουμε μόνο δίψα για εξουσία χωρίς κανένα σχέδιο, καμιά ηγετική συμπαγή και ομοιογενή ομάδα, για αυτό και με τρομάζει μια τέτοια προοπτική. Δεν πιστεύω ότι ένας άνθρωπος χωρίς επαγγελματική και κοινωνική καταξίωση που προέρχεται αποκλειστικά από τον κομματικό σωλήνα είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις ευθύνες που απαιτεί το αξίωμα του πρωθυπουργού μιας χώρας. Θα σας το περιγράψω αλλιώς: Το ψηφιδωτό της Αμφίπολης, η αρπαγή της Περσεφόνης, αποτυπώνει το πολιτικό ρίσκο, εάν στη θέση της Περσεφόνης τοποθετήσουμε την εξουσία και στη θέση του Πλούτωνα τον Τσίπρα. Προορισμός ο Αδης.

Η Ελλάδα, για μια φορά ακόμη, αποτελεί την ευρωπαϊκή εξαίρεση.
Η Αντιπολίτευση έχει προσδώσει δημοψηφισματικό χαρακτήρα στην αναμέτρηση. Υπέρ ή κατά της κυβέρνησης. «Σήμερα ψηφίζουμε, αύριο φεύγουν». Υπέρ ή κατά του Μνημονίου. Υπέρ ή κατά της Ευρώπης του Τσίπρα ή της Ευρώπης της Μέρκελ!

Ο λαϊκισμός με αριστερό ή δεξιό πρόσημο, είναι η κύρια αιτία της κακοδαιμονίας της χώρας. Βασικό χαρακτηριστικό του είναι η κατασκευή ενός εχθρού. Για τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ εχθρός είναι η Μέρκελ. Για τους χρυσαυγίτες νεοναζί, οι ξένοι και οι πολιτικοί. Για το ΚΚΕ η Ευρώπη. Όλοι μαζί αντιστρέφουν την πραγματικότητα. Καταγγέλλουν τα Μνημόνια ως την αιτία της κρίσης, ενώ είναι η κρίση αυτή που οδήγησε στα Μνημόνια. Εμφανίζονται αμέτοχοι της κρίσης γιατί δεν άσκησαν εξουσία. Πλειοδοτούσαν όμως σε όλες τις στρεβλώσεις που οδήγησαν στην κρίση. Πολέμησαν κάθε μεταρρύθμιση που έθιγε τα «κακώς κείμενα». Υπερασπίσθηκαν τα «κεκτημένα» κάθε συντεχνίας σε βάρος του κοινωνικού συνόλου.

Οι δύο κυβερνητικοί εταίροι ενέδωσαν στην πρόκληση της στείρας κομματικής αντιπαράθεσης, της πόλωσης και της οξύτητας. Αντιπαράθεση που απαξιώνει το πολιτικό σύστημα. Συσκοτίζει τα πραγματικά προβλήματα της χώρας και της κοινωνίας. Διαιωνίζει τις παθογένειες του κομματικού συστήματος.    Η καμπάνια της Ν.Δ. ταυτίζει την αναμφισβήτητη βελτίωση κρίσιμων, για την έξοδο από την κρίση, δημοσιονομικών μεγεθών με τη βελτίωση της ζωής των πολιτών. Προβάλλει μια εικονική πραγματικότητα σε κατάφωρη αντίθεση με τα αδιέξοδα του ενός εκατ. ανέργων, των δύο εκατ. νοικοκυριών που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας και τις αγωνίες της ρημαγμένης μεσαίας τάξης. Εμφανίζει ως έργο ενός ανδρός τη βελτίωση των αριθμών που δεν είναι παρά το αποτέλεσμα των αιματηρών θυσιών ολόκληρου του Ελληνικού λαού και περισσότερο των ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων. Υπονομεύει την κυβερνητική σταθερότητα αγνοώντας τη συνεισφορά του κυβερνητικού εταίρου. Το εκβιαστικό δίλημμα του ΠΑΣΟΚ «αν οι πολίτες δεν αναγνωρίσουν τη συνεισφορά μας, αποχωρούμε από την κυβέρνηση», το μετατρέπει από εγγυητή της σταθερότητας, όπως ισχυρίζεται, σε νεροκουβαλητή στο μύλο της λαϊκιστικής αντιπολίτευσης, που επιδιώκει την ανατροπή και την αποσταθεροποίηση.

Για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται ότι το μείζον πρόβλημα της χώρας είναι πολιτικό. Είναι οι ανεπάρκειες, ο εθνολαϊκισμός, η κομματική ιδιοτέλεια των πολιτικών ηγεσιών που, παρά την κρίση, παραμένουν δέσμιες των παλαιοκομματικών πρακτικών, εγκλωβισμένες στον κομματικό της μικρόκοσμο, αποκομμένες από την κοινωνική πραγματικότητα, αλλά και την ευρωπαϊκή πολιτική πραγματικότητα. Ισχύει η ρήση του Ταλλεϋράνδου για τους Βουρβόνους: «δεν έμαθαν τίποτα, δεν ξέχασαν τίποτα».

Η κοινωνία δεν εκβιάζεται και δεν παραμυθιάζεται. Η κοινωνία πείθεται. Αρκεί να την προσεγγίσεις με ειλικρίνεια και να τη μεταχειρισθείς με δικαιοσύνη. Δύο προϋποθέσεις που έλειψαν κατά την διάρκεια της κρίσης. Προέκυψαν έτσι η τερατογένεση της Χ.Α. και κάθε λογής πολιτικοί αλχημιστές. Η κοινωνία εμφανίζεται πιο ώριμη από τις πολιτικές της ηγεσίες. Δύο ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων το επιβεβαιώνουν. Μετά την αρχική κάμψη, το 69% των Ελλήνων στηρίζει το ευρώ. Είναι το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό στην ευρωζώνη, μετά το 72% των Γερμανών. Και δεύτερον, η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών δεν επιθυμεί πρόωρες εκλογές. Παρά τις αδυναμίες και τα λάθη του σημερινού κυβερνητικού σχήματος, δεν πιστεύει ότι υπάρχει σήμερα άλλη εναλλακτική λύση που μπορεί να διασφαλίσει την ομαλή έξοδο από την κρίση. Διανύθηκε το δυσκολότερο και οδυνηρότερο βήμα: η δημοσιονομική προσαρμογή. Χάρη στις αιματηρές θυσίες, του λαού μας, μηδενίσθηκαν τα καταστρεπτικά δίδυμα ελλείμματα. Επιτεύχθηκε πρωτογενές πλεόνασμα. Ανακτήθηκε η εμπιστοσύνη των αγορών. Απομένουν δύο ακόμη σημαντικά βήματα: η ρύθμιση του Δημοσίου χρέους και η πραγματοποίηση επενδύσεων. Μόνο έτσι θα επανέλθουμε σε αναπτυξιακή τροχιά και θα κτυπηθεί το τέρας της ανεργίας. Η λαϊκή σοφία προειδοποιεί: «δεν αλλάζεις τ’ άλογα στη μέση του ποταμού». Γιατί τότε κινδυνεύεις να σε παρασύρει το ρεύμα.

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις στο διεθνή τύπο επιτρέπουν την επανατοποθέτηση του διακυβεύματος των ευρωεκλογών στην ορθή του βάση: Η Ελλάδα οφείλει να είναι παρούσα στις ευρωπαϊκές εξελίξεις, που θα δρομολογηθούν μετά τις ευρωεκλογές. Αυτό επιβάλλει το εθνικό συμφέρον. Είναι το ίδιο συμφέρουν που επέβαλε το «πάση θυσία παραμονή στο ευρώ» και όχι το «καμιά θυσία για το ευρώ». Ήταν υπαρκτός ο κίνδυνος να βρεθεί η χώρα εκτός ζώνης ευρώ. Θα είχε τότε απολεσθεί το 75% του εθνικού εισοδήματος αντί του 25% που χάθηκε με την εφαρμογή των μνημονίων. Και οι θυσίες θα ήταν δικαιότερες και λιγότερο οδυνηρές αν δεν σημειώνονταν αδράνειες και παλινωδίες στο πεδίο των μεταρρυθμίσεων, χάριν των πελατειακών σχέσεων με τις παρασιτικές συντεχνίες που διαπερνούν οριζόντια ολόκληρο το κομματικό σύστημα.
Η συμμετοχή στην κρίσιμη αναμέτρηση της προσεχούς Κυριακής, αποτελεί πράξη ευθύνης. Απέναντι στο μέλλον αυτού του τόπου και σε τελευταία ανάλυση απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό. Η ανατροπή των σχεδίων του λαϊκισμού αποτελεί το πιο σημαντικό βήμα για την οριστική έξοδο από την κρίση.

Δημοσιεύθηκε στο εφημερίδα ΕΘΝΟΣ στις 20-5-2014

Χρειάστηκε η θυσία του Παύλου Φύσσα για να αφυπνισθεί η Πολιτεία και να αποκαλυφθεί το ειδεχθές πρόσωπο του νεοναζιστικού μορφώματος.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
Η συντεταγμένη Πολιτεία αντέδρασε με τα θεσμικά της όργανα. Η Κυβέρνηση, έπειτα από αμφιταλαντεύσεις και αμφισημίες, επέδειξε την απαιτούμενη πολιτική βούληση. Οι διωκτικές αρχές και η Δικαιοσύνη κινήθηκαν με ταχύτητα και αποτελεσματικότητα, έπειτα από μακρά περίοδο αδράνειας. Είναι ιστορικό το γεγονός ότι, για πρώτη φορά, μετά τη Μεταπολίτευση του 1974, Αρχηγός και ηγετικά στελέχη κόμματος που εκπροσωπείται στη Βουλή, συλλαμβάνονται και προφυλακίζονται. Δεν διώκονται για τις ιδέες τους, όσο απεχθείς κι αν είναι. Διώκονται για εγκληματικές πράξεις που προσδίδουν στο νεοναζιστικό μόρφωμα την υπόσταση εγκληματικής οργάνωσης. Κι αυτός είναι ο πραγματικός χαρακτήρας της Χ.Α. Ένας πυρήνας νεοναζί, που δεν υπερέβαινε το 0,5% του εκλογικού σώματος, πλαισιωμένος από στοιχεία του υποκόσμου, καβάλησε το κύμα οργής και απόγνωσης σημαντικού τμήματος του ελληνικού λαού και απέκτησε λαϊκό έρεισμα και κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.
Η δικαιοσύνη, είναι βέβαιο, θα επιτελέσει το καθήκον της. Θα αποκαλύψει όλες τις πτυχές της εγκληματικής οργάνωσης και θα εξασφαλίσει μια δίκαιη δίκη σε όσους ενέχονται σε εγκληματικές πράξεις. Υπάρχουν δικαστές στην Αθήνα.

ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΤΕΡΑΤΟΓΕΝΝΕΣΗΣ
Η ποινική αντιμετώπιση της Χ.Α. δεν αρκεί για να πάψει να μολύνει με την παρουσία της τη Δημοκρατία και την κοινωνία. Απαιτείται πολιτική αντιμετώπιση. Η κρίση, με τη φτωχοποίηση ευρύτατων στρωμάτων της κοινωνίας και την εφιαλτική ανεργία, ιδίως των νέων, αποτελεί σημαντική, αλλά όχι μοναδική γενεσιουργό αιτία της τερατογέννεσης. Στην εμφάνιση και απήχηση της Χ.Α. στο 7% του εκλογικού σώματος και δημοσκοπικά στο διπλάσιο, συνήργησαν διαχρονικές παθογένειες του πολιτικού συστήματος:
– Η διάχυτη διαφθορά στο δημόσιο βίο. Οι φορείς κάθε λογής εξουσίας, κυβερνητικοί και κρατικοί λειτουργοί, συνδικαλιστές, τοπική αυτοδιοίκηση, ακόμη και Πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, αμιλλώνται στον πρωταθλητισμό της διαφθοράς.
–  Η αναποτελεσματικότητα και τα παραλυτικά φαινόμενα της κρατικής μηχανής, με μέγιστο πρόβλημα την αδυναμία αντιμετώπισης των κοινωνικών επιπτώσεων της λαθρομετανάστευσης, αλλά και της εν γένει εγκληματικότητας, δημιούργησαν  στους πολίτες οξύτατο πρόβλημα ανασφάλειας.
– Η κουλτούρα της βίας, της ανομίας, της ανυπακοής, που καλλιεργείται συστηματικά από κόμματα της Αριστεράς. Από τις καταλήψεις σχολείων, πανεπιστημίων και Δημοσίων κτιρίων, τα άβατα και τα «άσυλα» παρανομίας, η «φιλοξενία» κουκουλοφόρων σε κάθε «αγωνιστική» κινητοποίηση, που καταλήγουν σε ανυπολόγιστες καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, άνοιξαν το δρόμο στα τάγματα εφόδου της Χ.Α.
– Ο Λαϊκισμός, ως μέσο για την κατάκτηση της εξουσίας έχει προσβάλει ολόκληρο το κομματικό σύστημα. Ακραίος λαϊκισμός είναι ο διαχωρισμός των πολιτικών δυνάμεων, σε «μνημονιακούς», «εχθρούς» του λαού και σε «αντι-μνημονιακούς» «φίλους» του λαού. Στους πρώτους κατατάσσονται όσοι επιχειρούν να αντιμετωπίσουν την οδυνηρή πραγματικότητα, εφαρμόζοντας μέτρα δυσάρεστα, αν και πολλές φορές αναποτελεσματικά ή άδικα. Στους δεύτερους όσοι αρνούνται την πραγματικότητα. Στην κιβωτό του λαϊκισμού έχουν επιβιβασθεί: Η Λαϊκιστική αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, που υπόσχεται, μόλις εκλεγεί, να καταργήσει τα μνημόνια. Η παλαβή δεξιά των ΑΝ.ΕΛ., που υπόσχεται την κατάργηση του χρέους. Η δογματική Αριστερά του ΚΚΕ, που υπόσχεται την κατάργηση της συμμετοχής μας στην Ε.Ε. Η Χ.Α. που εγγυάται την κατάργηση της Δημοκρατίας. Το αποτέλεσμα είναι η απαξίωση του πολιτικού συστήματος συνολικά. Παρά τα αλλεπάλληλα πλήγματα που δέχεται η κοινωνία δεν κινητοποιείται. Γιατί δεν εμπιστεύεται κανένα κόμμα και δεν ελπίζει σε κανένα.

ΔΙΠΛΟ ΜΗΝΥΜΑ
Το ψυχικό μεγαλείο και η αξιοπρέπεια, με τα οποία η οικογένεια του Παύλου Φύσσα αντιμετωπίζει την τραγωδία που την έπληξε στέλνει διπλό μήνυμα. Προς το πολιτικό σύστημα, αλλά και τους πολίτες. Η λαϊκή οικογένεια της Αμφιάλης βρήκε τα ψυχικά αποθέματα να μην επιτρέψει την κομματική εκμετάλλευση της στυγερής δολοφονίας. Απέτρεψε, με τη στάση της, την επανάληψη ενός νέου Δεκέμβρη 2008. Προσφέρει σε όλους μια μοναδική ευκαιρία αυτογνωσίας. Να κοιταχτούμε όλοι στον καθρέφτη.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Οι πολιτικές ηγεσίες οφείλουν να συνειδητοποιήσουν και να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στη Δημοκρατία. Η Δημοκρατία είναι το πολιτικό σύστημα της ειρηνικής κοινωνικής συνύπαρξης, της συνεννόησης της συναίνεσης και του μέτρου. Η Αριστερά οφείλει να επανεξετάσει τη σχέση της με τη Δημοκρατία. Όσο ανιστόρητη είναι η θεωρία των δύο άκρων, άλλο τόσο επικίνδυνη είναι η διάκριση της βίας σε θεμιτή και αθέμιτη. Η αντιμετώπιση της Χ.Α. επιβάλλει την εγκατάλειψη της στρατηγικής της έντασης. Την ενίσχυση του θεσμικού οπλοστασίου της πολιτείας με την ψήφιση του αντιρατσιστικού νόμου. Ενιαίο θεσμικό και κοινοβουλευτικό μέτωπο κατά του νεοναζισμού και των νοσταλγών της δικτατορίας. Παράλληλα, η απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος επιτάσσει την επαναθεμελίωση του με θεσμικές τομές και αλλαγή του εκλογικού συστήματος. Απόλυτη διαφάνεια και έλεγχος των οικονομικών των κομμάτων, με παράλληλη μείωση στο ελάχιστο της κρατικής χρηματοδότησης. Νόμος – πλαίσιο για την οργάνωση και λειτουργία των κομμάτων. Νέος νόμος «περί ευθύνης Υπουργών», μετά από προηγούμενη συνταγματική αναθεώρηση. Περιορισμός του αριθμού των βουλευτών και καθιέρωση μικτού εκλογικού συστήματος μονοεδρικών εκλογικών περιφερειών (150) και λίστας (100 ή 50 βουλευτών). Καθιέρωση ασυμβίβαστου βουλευτικού και υπουργικού αξιώματος. Ολιγομελές κυβερνητικό σχήμα. Είναι οι θεμελιώδες προϋποθέσεις για την αποκατάσταση σχέσης εμπιστοσύνης ανάμεσα στο πολιτικό σύστημα και τους πολίτες.

ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ
Οι πολίτες οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ότι η κύρια αιτία της οικονομικής, πολιτικής και αξιακής κρίσης, τις συνέπειες της οποίας σήμερα πληρώνουν, είναι ο λαϊκισμός. Να συμφιλιωθούν με την αλήθεια και την πραγματικότητα. Να απαλλαγούν από μυθοπλασίες και φαντασιώσεις. Για όλα τα δεινά δεν μας φταίνε οι «ξένοι». Οι ευθύνες βαρύνουν πρώτα εμάς. Ούτε θα μας σώσουν άλλοι. Εμείς θα βγάλουμε τα κάστανα από τη φωτιά.
Υπενθυμίζω ότι οι χώρες που οδηγήθηκαν σε χρεοκοπία (Ισλανδία) ή σε Μνημόνια, προκειμένου να αποφύγουν τη χρεοκοπία (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία) ή σε μνημονιακές πολιτικές, χωρίς μνημόνια (Ισπανία, Ιταλία ακόμη και Γαλλία) ακολουθούν την ίδια, κατά βάση, συνταγή: Λιτότητα και Μεταρρυθμίσεις. Είτε κυβερνώνται από συντηρητικούς είτε από σοσιαλιστές ή αριστερούς. Η Ελλάδα βρίσκεται στη χειρότερη θέση, γιατί η δόση της λιτότητας με ευθύνη της Τρόϊκας ήταν ισχυρότερη αλλά και οι επιδόσεις στις μεταρρυθμίσεις, με ευθύνη δική μας, ανεπαρκείς.
Συνηθίζουμε να λέμε ότι η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Η αλήθεια είναι ότι έχουμε πέσει στο γκρεμό. Έχουμε ουσιαστικά χρεοκοπήσει. Οι εταίροι μας και το Δ.Ν.Τ. μας έχουν ρίξει ένα σκοινί από το οποίο κρατιόμαστε για να μην τσακιστούμε. Το μεγαλύτερο δάνειο που έχει δοθεί σε χώρα, αλλά και το Μνημόνιο των υποχρεώσεών μας. Δύο είναι οι επιλογές μας. Είτε να βρούμε τη δύναμη να ξανανεβούμε στην επιφάνεια. Είτε να το τυλίξουμε γύρω από το λαιμό μας. Στο χέρι μας είναι να σωθούμε αλλάζοντας ή να παραμείνουμε οι ίδιοι και να βουλιάξουμε. Κανένας λαός δεν μπορεί να σωθεί παρά την θέλησή του.

Δημοσιεύθηκε στη Εφημερίδα ΕΘΝΟΣ στις 19-10-2013