Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Τα Νέα” στις 20-07-2016

«Η πολιτική σταθερότητα και η δημοκρατική ομαλότητα, θεμελιώδεις προϋποθέσεις για την έξοδο από την κρίση, επιβάλλουν την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς. Το κενό ανάμεσα στη συντηρητική Ν.Δ. του Α. Σαμαρά και τη λαϊκιστική Αριστερά του Α. Τσίπρα πρέπει να καλυφθεί από τις μεταρρυθμιστικές προοδευτικές δυνάμεις, ολόκληρου του πολιτικού φάσματος. Προσωπικότητες της πολιτικής, του πνεύματος, της επιστήμης με προσφορά στους τομείς δράσης τους και την κοινωνία, οφείλουν να συνδιαμορφώσουν το νέο φορέα. Πρωταγωνιστή και όχι ουραγό των εξελίξεων. Προσωπικές στρατηγικές και μοναχικές πορείες είναι ασύμβατες με τη σημερινή κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα». Αυτά σημείωνα σε ανοικτή επιστολή προς τις πολιτικές ηγεσίες και τους ενεργούς πολίτες στις 20 Ιουλίου, αναφερόμενος στην ανάγκη «ανακεφαλαιοποίησης» του πολιτικού συστήματος.

Δύσκολα μπορεί να βρει κανείς σημεία διαφωνίας με το κείμενο των 58 για την αναγκαιότητα διαμόρφωσης ενός ισχυρού μεταρρυθμιστικού πόλου με στόχο: την εθνική ανασυγκρότηση, μέσα από τα ερείπια της κρίσης. Την τροχιοδρόμηση της χώρας στις ευρωπαϊκές ράγες. Την επαναθεμελείωση του πολιτικού συστήματος. Την αποκατάσταση σχέσης εμπιστοσύνης ανάμεσα στους πολίτες και τους πολιτικούς. Προκειμένου να οδηγήσει σε αποτελέσματα το διάβημα των 58 πρέπει να αναγνωσθεί με καθαρότητα η σημερινή κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα.

Η κρίση έχει διαχωρίσει την κοινωνία οριζόντια σε δύο κατηγορίες. Σε εκείνους που βρίσκονται «κάτω από τη μπάρα» των Μνημονίων και συνθλίβονται από την ανεργία, την ανέχεια και την αγωνία επιβίωσης. Και σε εκείνους, που ακόμη αντέχουν αλλά φοβούνται μήπως τα χειρότερα έπονται. Και οι δύο διακατέχονται από το φόβο ότι οι θυσίες τους είναι μάταιες και δεν ελπίζουν, ιδίως οι νέοι, σε ένα καλύτερο μέλλον.

Η μεσαία τάξη, ραχοκοκαλιά του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος έχει καταρρεύσει. Έχουμε οδηγηθεί στην κοινωνία των 2/3, αντεστραμμένων. Η επερχόμενη φοροεπιδρομή επί των ακινήτων πλήττει το αίσθημα ασφάλειας που συνέδεε τον Ελληνικό λαό με την έγγειο ιδιοκτησία και οδηγεί σε κοινωνική αποσταθεροποίηση. Αποτελεί έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα ο ισχυρισμός ότι, μέσα σε συνθήκες οικονομικής κατάρρευσης, μπορεί να διαμορφωθεί «φορολογική συνείδηση» στους πολίτες. Την ώρα μάλιστα που υφίστανται την άγρια και άδικη υπερφορολόγηση, ως συνέπεια της ανικανότητας της Πολιτείας να συλλάβει τη φοροδιαφυγή και να εξαρθρώσει τους θύλακες διαφθοράς στο δημόσιο τομέα.

Μέσα στις συνθήκες αυτές έχει χαθεί η εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα και τους πολιτικούς. Η κρίση εμπιστοσύνης διαπερνά συνολικά το αντιπροσωπευτικό σύστημα. Γι’ αυτό και η κοινωνία, παρά τα προβλήματά της αρνείται να κινητοποιηθεί. Η κατάρρευση του πελατειακού συστήματος έχει διαρρήξει τον ομφάλιο λώρο που συνέδεε ευρύτατα κοινωνικά στρώματα με τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας. Ο λαϊκισμός ενισχύει τη σύγχυση. Το κομματικό σύστημα, εντούτοις, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την κοινωνική πραγματικότητα με λογικές και νοοτροπίες της προ κρίσης εποχής.

Η Συγκυβέρνηση, με δεδομένες τις ανεπάρκειές της, σε επίπεδο πολιτικού προσωπικού, και υποχρεωμένη να στηριχθεί σε μια υπό διάλυση κρατική μηχανή, επιχειρεί να συμβιβάσει τις αναγκαίες πολιτικές εξόδου από την κρίση με επιδιώξεις πολιτικές. Μνημονιακές πολιτικές και εκλογικές σκοπιμότητες είναι έννοιες ασύμβατες. Τα κατά καιρούς success story διαδέχονται τα θρίλερ της διαπραγμάτευσης με την τρόικα ως συνέπεια της υστέρησης στην πραγματοποίηση των δεσμεύσεων μας. Αιτία, η απροθυμία σύγκρουσης με κρατικοδίαιτα συμφέροντα και πελατειακά δίκτυα.

Η αντιμνημονιακή Αντιπολίτευση, επιβαίνοντας στο άρμα του λαϊκισμού καταργεί την κρίση. Ο ΣΥΡΙΖΑ, με περισσή αυταρέσκεια και άγνοια κινδύνου, υπόσχεται την κατάργηση του Μνημονίου το βράδυ των εκλογών εφόσον οι πολίτες του εναθέσουν την εξουσία. Η παραληρηματική Δεξιά των ΑΝ.ΕΛ. υπόσχεται την κατάργηση του χρέους. Το δογματικό ΚΚΕ πλειοδοτεί. Υπόσχεται, και την έξοδο της χώρας μας από την Ευρώπη και την απομόνωσή της, στα πρότυπα της Αλβανίας του Εμβέρ Χότζα. Το νεοναζιστικό μόρφωμα επιδιώκει, συμπληρωματικά, και την κατάργηση της Δημοκρατίας. Και ο Φώτης Κουβέλης προτείνει ως λύση την απλή αναλογική, ισχυριζόμενος ότι έτσι θα διαμορφωθούν συνθήκες συνεργασίας μέσα σε αυτό το νοσηρό πολιτικό κλίμα.

Η καταγραφή της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας, όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι, που επιδεινώθηκε μετά την δολοφονία των στελεχών της Χ.Α. δεν αποσκοπεί στην αποθάρρυνση του εγχειρήματος ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς. Επισημαίνει τις δυσκολίες ώστε να προετοιμασθούν με αποφασιστικότητα, τόλμη και ταχύτητα τα επόμενα βήματα.

Οι επερχόμενες εκλογές, ευρωπαϊκές και αυτοδιοικητικές, αποτελούν σημείο καμπής. Ο λαϊκισμός και ευρωσκεπτικισμός δεν έχουν προσβάλλει μόνο την Ελλάδα, αλλά όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Εγκυμονούν οδυνηρές εκπλήξεις και απρόβλεπτες εξελίξεις. Μέσα σε αυτό το κλίμα και παρά τις αντίξοες συνθήκες, η ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς αποτελεί μονόδρομο. Μπροστά στο νέο διπολισμό μεταξύ μιας αφυδατωμένης από ιδέες και στελέχη κεντροδεξιάς και μιας λαϊκιστικής Αριστεράς, εκφραστής της «γενιάς των καταλήψεων», της λυσσαλέας άρνησης των μεταρρυθμίσεων, των κρατικοδίαιτων και κομματικοδίαιτων στελεχών, οι κατακερματισμένες κεντροαριστερές δυνάμεις χρεώνονται την ευθύνη να αποτελέσουν το σταθεροποιητικό πόλο με μεταρρυθμιστικό πρόσημο.

Το διάβημα των 58 θέτει τις πολιτικές ηγεσίες των δύο κομμάτων που καλύπτουν σήμερα το χώρο της κεντροαριστεράς ενώπιον των ευθυνών τους. Κανένα πρόσχημα ιδεολογικών διαφορών, καμία προσωπική φιλοδοξία δεν πρέπει να σταθεί εμπόδιο στην διαμόρφωση του σταθεροποιητικού πόλου που χρειάζεται η χώρα για να ορθοποδήσει. Χωρίς ηγεμονισμούς, αρχηγισμούς και αποκλεισμούς, οφείλουν, όλοι όσοι συναισθάνονται τις ευθύνες τους απέναντι στη μοίρα αυτού του τόπου, να συνδράμουν και να συνδιαμορφώσουν το νέο πολιτικό φορέα. Απαιτούνται γενναίες υπερβάσεις. Η κεντροαριστερά δεν μπορεί να είναι μια «Μπαμπούσκα», μέσα στην οποία θα συνυπάρχουν οι άλλες μικρότερες «Μπαμπούσκες». Δεν μπορεί να είναι διαμεσολαβητής αλλά καταλύτης. Οφείλει να αποτελέσει ενιαία πολιτική έκφραση με Σχέδιο Εθνικής Ανασυγκρότησης, με αξιόπιστο και έμπειρο στελεχιακό δυναμικό και ηγεσία ικανή να συνθέτει και να εμπνέει.

Δημοσιεύθηκε στη Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ στις 20-11-2013

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ
Η σημερινή ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, έπειτα από ένα διαρκές «ράβε – ξήλωνε» 40 χρόνων, επανέρχεται στις ρυθμίσεις του 1976. Επιστροφή στα τέσσερα μαθήματα των πανελληνίων εξετάσεων. Επέκταση εξετάσεων «πανελληνίου τύπου» και στις τρεις τάξεις του Λυκείου. Συνυπολογισμός των ενδοσχολικών επιδόσεων για την εισαγωγή στα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Υπενθυμίζω ότι τα τέσσερα μαθήματα των πανελληνίων εξετάσεων του 1980 αυξήθηκαν σε 13 επί Αρσένη, για να μειωθούν σε εννέα επί Ευθυμίου και σε έξι επί Γιαννάκου. Σήμερα επανερχόμαστε και πάλι στα τέσσερα, με την εξωφρενική μάλιστα δήλωση του αρμόδιου Υπουργού ότι «μείωση της εξεταστέας ύλης … ενισχύει την κριτική σκέψη». Παράλληλα, η στροφή προς την Τεχνική Εκπαίδευση επιδιώκεται με άτολμα μέτρα, όπως η προσθήκη προαιρετικού τέταρτου έτους μαθητείας, χωρίς να αλλάζει ουσιαστικά ο ερμαφρόδιτος χαρακτήρας των ΕΠΑΛ. Ένας ακόμη άστοχος πειραματισμός, χωρίς κανένα θετικό αντίκρισμα. Μόνες βέβαιες οι αρνητικές επιπτώσεις: αναταραχή στα Λύκεια και πρόσχημα για κατευθυνόμενες καταλήψεις. Διόγκωση των φροντιστηρίων από τις πολλαπλές εξετάσεις. Διαιώνιση της παπαγαλίας.

ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ
Τα δύο άλλα σκέλη του «αμαρτωλού» εκπαιδευτικού τριγώνου, Αριστερή Αντιπολίτευση και Συνδικαλιστικές ηγεσίες, συνεχίζουν αμετανόητες το καταστρεπτικό τους ρόλο στο δράμα της ελληνικής εκπαίδευσης. Χρησιμοποιούν τα υπαρκτά προβλήματα της παιδείας με μοναδικό στόχο την εξυπηρέτηση κομματικών και συντεχνιακών συμφερόντων. Ναρκοθετούν το μέλλον των παιδιών του ελληνικού λαού, που προσφεύγουν στη δημόσια εκπαίδευση, υπέρ της οποίας δήθεν κόπτονται. Πριμοδοτούν την ιδιωτική εκπαίδευση και την παραπαιδεία εναντίον των οποίων, υποτίθεται, μάχονται. Ποιός γονιός σήμερα, εφόσον είχε την οικονομική δυνατότητα, δεν θα επέλεγε για τα παιδιά του ένα ιδιωτικό σχολείο ή ένα ξένο πανεπιστήμιο;

Στην καρδιά της οικονομικής κρίσης, με τις ελληνικές οικογένειες γονατισμένες από τις οικονομικές αφαιμάξεις και την ανεργία, Αριστερή αντιπολίτευση και Συνδικαλιστές, σε διατεταγμένη κομματική αποστολή, κλείνουν σχολεία και πανεπιστήμια. Στέλνουν τους μαθητές στους δρόμους και τα φροντιστήρια. Ετοιμάζονται για την προαναγγελθείσα φθινοπωρινή επίθεση κατά των «θερινών ανακτόρων».
«Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ» η ηγεσία της ΟΛΜΕ, με επιστολή της καλεί τους μαθητές σε «ανένδοτο αντιμνημονιακό αγώνα για να πέσει η κυβέρνηση». Πρόκειται για πρωτοφανή και απροκάλυπτη πολιτική ενέργεια, που «απάδει όχι μόνο προς συμπεριφορά εκπαιδευτικού λειτουργού», αλλά αντιβαίνει και αυτή ακόμη του συνδικαλιστή. Με συνθήματα όπως «η ιστορία γράφεται με ανυπακοή» στη γραμμή του «ή αυτοί ή εμείς», αποκαλύπτουν ότι στερούνται το απαραίτητο εκπαιδευτικό και δημοκρατικό ήθος για να είναι δάσκαλοι των παιδιών του Ελληνικού Λαού.
Προβλέποντας ότι η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών, παρά τη δεινή θέση στην οποία έχουν περιέλθει, δεν θα στέρξουν να εμπλακούν σε πολιτικούς τυχοδιωκτισμούς, ΣΥΡΙΖΑ και κομματικοί συνδικαλιστές καταφεύγουν στους μαθητές. Τους υποκινούν σε καταλήψεις. Τα σχολεία θα κλείνουν όχι από τους απεργούς καθηγητές, αλλά από τους καταληψίες μαθητές. Έτσι τα ημερομίσθια δεν θα χάνονται, ενώ θα αυξάνονται τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα.

ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΝΕΟΝΑΖΙ
Οι οδυνηρές συνέπειες της κομματικοποίησης της παιδείας είναι ορατές. Αποσύνθεση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και της σχολικής ζωής. Αποστείρωση της εκπαίδευσης από αρχές και αξίες. Αναίρεση της συνταγματικής επιταγής για διαμόρφωση ελεύθερων, υπεύθυνων και δημοκρατικών πολιτών. Η εφιαλτική άνοδος της επιρροής του νεοναζιστικού μορφώματος στο χώρο της νεολαίας (έχει υπερβεί την επιρροή της Ν.Δ.) είναι το επίτευγμα κομμάτων και συνδικάτων. Προηγήθηκε ο οπαδικός χουλιγκανισμός των ποδοσφαιρικών γηπέδων, αλλά και ο πολιτικός χουλιγκανισμός της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Με την ανοχή ή και τη σύμπραξη της κοινοβουλευτικής Αριστεράς. Αλλά και τη συνενοχή μερίδας πανεπιστημιακών που, όπως επί χούντας συμβιβάστηκαν με τη βία των δικτατόρων, σήμερα έχουν συμβιβαστεί με την ανομία, την ασυδοσία, την πολιτική αλητεία με την οποία και συναλλάσσονται. «Δεν ανέχομαι τη βία. Απλώς δίνω ανοχή στις μειοψηφίες», – της βίας προσθέτω, – δήλωσε ανερυθρίαστα ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ
Η κρίση είναι η τελευταία ευκαιρία προκειμένου η Ελλάδα να γίνει «κανονική» χώρα. Η Συγκυβέρνηση, πασχίζει. Καταφέρνει όμως πολύ λίγα και πολύ αργά. Ακόμη κι αν επιτύχει τους δημοσιονομικούς στόχους, που είναι το έλασσον, αδυνατεί να επιτύχει τις βαθιές μεταρρυθμίσεις, που είναι το μείζον. Η «μεταρρύθμιση» στην Παιδεία το επιβεβαιώνει.
Έχω επανειλημμένα διατυπώσει τη θέση ότι η κρίση απαιτεί υπέρβαση. Η χώρα χρειάζεται κυβέρνηση Εθνικής Ανασυγκρότησης. Κυβέρνηση ολιγομελή, αποτελούμενη από προσωπικότητες με κύρος, ήθος, εμπειρία και διάθεση προσφοράς. Μείγμα άφθαρτων και πεπειραμένων πολιτικών με διακεκριμένες προσωπικότητες του επιστημονικού, πνευματικού και επιχειρηματικού κόσμου.

Γνωρίζοντας πρόσωπα και πράγματα τη μεταρρύθμιση της παιδείας θα εμπιστευόμουνα σε τρεις γυναίκες. Την Άννα Διαμαντοπούλου και τη Μαριέτα Γιαννάκου, που έχουν αποδείξει ότι διαθέτουν τα κότσια να συγκρουσθούν με τις κομματικές και συνδικαλιστικές συντεχνίες. Με το διεθνές κύρος και εμπειρία μιας Ελένης Αρβελέρ, μπορούν να κινητοποιήσουν το υγιές πανεπιστημιακό και εκπαιδευτικό προσωπικό, εσωτερικού και εξωτερικού σε μια προσπάθεια αναγέννησης της ελληνικής παιδείας.

Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ στις 24-9-2013

Η Μεταπολίτευση φέρει την προσωπική σφραγίδα του Κων/νου Καραμανλή. Η αναίμακτη μετάβαση από τη δικτατορία στη Δημοκρατία. Η κατάργηση του βασιλικού θεσμού και η εγκαθίδρυση της Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Η εθνική συμφιλίωση με την νομιμοποίηση του Κ.Κ.Ε. Η αναθέσμιση της χώρας με το Σύνταγμα του 1975. Η επίλυση του γλωσσικού ζητήματος με την καθιέρωση της Δημοτικής ως επίσημης γλώσσας στην εκπαίδευση και την δημόσια διοίκηση. Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1975-76. Η ένταξη, τέλος, της Ελλάδας ως ισότιμο μέλος στην τότε Ε.Ο.Κ., με τριπλό στόχο την κατοχύρωση της Εθνικής Ασφάλειας, της Δημοκρατίας και της ευημερίας του λαού μας, αναδεικνύουν τον Κων/νο Καραμανλή ως τον σημαντικότερο πολιτικό ηγέτη του δεύτερου ήμισυ του 20ου αιώνα.

Η οκτάχρονη διακυβέρνηση της χώρας από τον Α. Παπανδρέου χαρακτηρίζεται από την αντιφατικότητα της προσωπικότητάς του. Συνέβαλε στην σταθεροποίηση της Δημοκρατίας, συμφιλιώνοντας ένα σημαντικό τμήμα της Αριστεράς με την εξουσία. Διεύρυνε τις κοινωνικές κατακτήσεις με κορυφαία την θεμελίωση του Ε.Σ.Υ. Βελτίωσε αισθητά την οικονομική θέση των ασθενέστερων λαϊκών στρωμάτων ενισχύοντας την κοινωνική συνοχή. Αξιοποίησε την ένταξη στην Ε.Ο.Κ., επιτυγχάνοντας τα Μ.Ο.Π., προάγγελο των «πακέτων Ντελόρ»…. Στον αντίποδα, καθιέρωσε το Λαϊκισμό, ως μέθοδο άσκησης πολιτικής. Επιδείνωσε τις μάστιγες του Κρατισμού και των Πελατειακών σχέσεων. Παρέδωσε Κράτος και Παιδεία στον Κομματισμό. Ανέχθηκε την διαφθορά …

Η τριετής παρένθεση της Κυβέρνησης Μητσοτάκη ανέδειξε την αδυναμία πραγματοποίησης μεταρρυθμίσεων. Η μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων, οι αποκρατικοποιήσεις, η μεταρρύθμιση της παιδείας, προσέκρουσαν στις ακραίες αντιδράσεις των θιγόμενων συντεχνιών και όλων των κομμάτων της Αντιπολίτευσης, περιλαμβανομένων και των στελεχών της λαϊκής δεξιάς της Ν.Δ. Η παραπομπή του Α. Παπανδρέου στο ειδικό δικαστήριο απεδείχθη μέγιστο πολιτικό λάθος. Ακύρωσε στην πράξη την διαδικασία κάθαρσης του δημόσιου βίου και δυναμίτισε το πολιτικό κλίμα.
Η Μεταπολίτευση ολοκλήρωσε τον ιστορικό της κύκλο με την οκταετία Σημίτη και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Ο Κ. Σημίτης συμπλήρωσε το έργο του Κων. Καραμανλή εντάσσοντας την χώρα στον σκληρό πυρήνα της Ο.Ν.Ε. Διαμόρφωσε τις ευνοϊκότερες συνθήκες επίλυσης του Κυπριακού, εντάσσοντας την Κύπρο στην Ε.Ε. Προσέδωσε στην Ελλάδα διεθνές κύρος και αξιοπιστία, εξόπλισε τη χώρα με σύγχρονες υποδομές… Η εκσυγχρονιστική προσπάθεια του, όμως, ανακόπηκε τη δεύτερη τετραετία. Η αναδίπλωση στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση του Τάσσου Γιαννίτση αποτέλεσε σημείο καμπής. Προσέκρουσε στις λαϊκίστικες αντιδράσεις της Δεξιάς και Αριστερής Αντιπολίτευσης. Κυρίως όμως στο βαθύ κρατικοδίαιτο και λαϊκίστικο ΠΑΣΟΚ.

Και μετά ήρθαν οι … επίγονοι. Το 2004 όλα τα κόμματα ανέδειξαν στην ηγεσία τους νέους ηγέτες. Η αντίληψη της κληρονομικής δημοκρατίας ανέδειξε στην ηγεσία και των δύο κομμάτων εξουσίας τους κλώνους των ιδρυτών τους. Οι επίγονοι αποδείχθηκαν ανεύθυνοι και ανεπαρκείς. Ο Κώστας Καραμανλής υποσχέθηκε «επανίδρυση του κράτους», «μηδενική ανοχή στη διαφθορά», «αξιοκρατία» … Τα «επιτεύγματα» είναι γνωστά. Η επανίδρυση του κράτους εξαντλήθηκε με την επανίδρυση της Αγροφυλακής. Η αξιοκρατία διακωμωδήθηκε με την καθιέρωση «συνέντευξης» στο ΑΣΕΠ, μνημείο κομματικής φαυλότητας. Νέα σκάνδαλα εμπλούτισαν το πάνθεον της διαφθοράς. Αφού έθεσε την χώρα υπό την επιτήρηση της Ε.Ε., γιατί τάχα ανακάλυψε έλλειμμα στο 7%, πέτυχε στη δεύτερη θητεία του να το εκτοξεύσει στο 15%. Μπρος στην επερχόμενη οικονομική καταστροφή δραπέτευσε «σεμνά και ταπεινά» από τις κυβερνητικές ευθύνες.

Ο Γ. Α. Παπανδρέου είδε το «τυρί» της εξουσίας αλλά δεν είδε τη «φάκα» της χρεοκοπίας. Άργησε να αντιληφθεί ότι «λεφτά δεν υπήρχαν». Και όταν το αντιλήφθηκε αποδείχθηκε ανεπαρκής να χειρισθεί την επερχόμενη λαίλαπα..

Η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης συνολικά για την σημερινή κρίση και η απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος που αυτή εγκαθίδρυσε, εξυπηρετεί μόνο τους αρνητές της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, καθώς και εκείνους που, με την υποκριτική αυτοκριτική του «όλοι φταίμε», επιχειρούν να αποκρύψουν προσωπικές πολιτικές ευθύνες. Οι αιτίες της κρίσης έχουν ονοματεπώνυμο.

Η κοινωνία, αποκαμωμένη από τη λιτότητα, την ανεργία, την υπερφορολόγηση αποτελεί εύκολη λεία στον δεξιό και αριστερό λαϊκισμό και στους νεοναζί γρυλλισμούς. Αν επικρατήσουν, οδηγούν στην εξαθλίωση της βέβαιης χρεοκοπίας. Σε επιστροφή στη βαλκανική μας μοίρα.

Είναι ώρα εθνικής αφύπνισης. Το υπάρχον κυβερνητικό σχήμα, με τα υπολείμματα του πάλαι ποτέ δικομματισμού αδυνατεί να εμπνεύσει εμπιστοσύνη, αξιοπιστία και ελπίδα. Το κενό ανάμεσα στην συντηρητική Ν.Δ. του Α. Σαμαρά και την λαϊκιστική Αριστερά του Α. Τσίπρα επιβάλλεται να καλυφθεί με την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς. Προσωπικότητες της πολιτικής, της επιστήμης, του πνεύματος, των παραγωγικών δυνάμεων οφείλουν να συνδιαμορφώσουν το νέο φορέα. Είναι αίτημα της κοινωνίας και όρος επιβίωσης της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ στις 8-8-2013