Με το επιχείρημα ότι «οι εκλογές είναι η κορυφαία στιγμή της δημοκρατίας», ο Αλ. Τσίπρας υπερασπίστηκε την απόφασή του να οδηγήσει τη χώρα σε νέες πρόωρες εκλογές. Ουδείς αντιλέγει. Οταν όμως αυτές γίνονται στην ώρα τους. Οι αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις και μάλιστα σε συνθήκες βαθιάς κρίσης, δεν επιλύουν τα προβλήματα. Αντίθετα, τα επιδεινώνουν. Αφότου η κρίση χτύπησε την πόρτα μας (2007) η χώρα προσέφυγε στις κάλπες επτά φορές. Τέσσερις πρωθυπουργοί οδηγήθηκαν στο καλάθι των αχρήστων της Ιστορίας. Ισχυρίστηκε ακόμη, ο τέως πρωθυπουργός ότι έλαβε την απόφαση να οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές το βράδυ της 12ης Ιουλίου. Οταν υπέγραψε τη συμφωνία με τους Ευρωπαίους εταίρους μας. Τη μόνη πραγματικά υπεύθυνη απόφαση της επτάμηνης κυβερνητικής του θητείας. Για να τον κρίνει ο λαός. Ο ίδιος όμως και κορυφαία στελέχη του, μέχρι χθες, υποστήριζαν ότι ήταν η απώλεια της κυβερνητικής πλειοψηφίας, λόγω της διάσπασης του κόμματός τους, η αιτία που έκανε υποχρεωτική την προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία. Επέρριπταν στους εσωκομματικούς τους αντιπάλους την ευθύνη για την πτώση της πρώτης, μεταπολεμικά, κυβέρνησης της Αριστεράς.

Ανεύθυνες πολιτικές ηγεσίες και κομματικές παθογένειες έχουν καταδικάσει τους Ελληνες, επί πέντε χρόνια, στο μαρτύριο του Σισύφου. Αποτελούμε την ελληνική εξαίρεση. Η μόνη ευρωπαϊκή χώρα, από τις άλλες τρεις (Ιρλανδία, Πορτογαλία, Κύπρος) που μπήκαν στον λαβύρινθο των μνημονίων, η οποία αδυνατεί να βρει την πόρτα της εξόδου. Γιατί τα κόμματα στη χώρα μας αντιμετωπίζουν την κρίση σαν ευκαιρία για ρεσάλτο στην εξουσία. Αντί να εξασφαλίσουν πολιτική σταθερότητα, συνεννόηση και συνεργασία, επιλέγουν την πολιτική αστάθεια σε κλίμα διχαστικό.

Τα κόμματα, με όλες τις εκδοχές τους, δεξιές και αριστερές, έχουν προσβληθεί από τον εκφυλιστικό ιό του λαϊκισμού. Εγκλωβισμένα στον κομματικό τους μικρόκοσμο αδυνατούν να αντιληφθούν τα προβλήματα και τις προκλήσεις σ’ ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο και παγκοσμιοποιημένο διεθνές περιβάλλον. Κατ’ επέκταση ανίκανα να το αντιμετωπίσουν.

Μετά την υπερψήφιση του τρίτου μνημονίου από 222 βουλευτές απηύθυνα έκκληση στον Αλ. Τσίπρα και τον Ευ. Μεϊμαράκη να συγκροτήσουν τον Μεγάλο Συνασπισμό, ανάμεσα στον ευρωπαϊκό ΣΥΡΙΖΑ και τη Ν.Δ. Το έργο ανόρθωσης της χώρας από το οικονομικό, πολιτικό και πολιτισμικό κώμα δεν μπορεί να φέρει σε πέρας κανένα κόμμα και κανένας ηγέτης μόνος του. Θα είναι το αποτέλεσμα συνεργασίας όλων των δημοκρατικών δυνάμεων που συγκλίνουν στον κοινό στόχο: ένα εθνικό restart, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής οικογένειας.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει να συμμετέχει στην Ευρωζώνη, ούτε να απαλλαγεί από την απειλή ενός Grexit, αν δεν προχωρήσει σε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις. Το διαχρονικό μεταρρυθμιστικό έλλειμμα είναι η κύρια αιτία της χρεοκοπίας. Οικονομικής και πολιτικής.

Ο Αλ. Τσίπρας, στην πρώτη προεκλογική του συνέντευξη παραδέχτηκε ότι «δεν θα βγει η χώρα από την κρίση αν δεν αλλάξει». Ο ίδιος είχε δηλώσει, τις πρώτες μέρες της πρωθυπουργίας του, ότι «σε έξι μήνες η Ελλάδα δεν θα αναγνωρίζεται», υπονοώντας κύμα μεταρρυθμίσεων. Η Ελλάδα έγινε πράγματι αγνώριστη από τις λανθασμένες επιλογές του σε πρόσωπα και πολιτικές. Σήμερα υπόσχεται πάλι «πατώντας στην πραγματικότητα, θα την αλλάξουμε».

Στα σαράντα χρόνια της Μεταπολίτευσης η Αριστερά έδωσε μάχες προς την αντίθετη κατεύθυνση. Να μην αλλάξει τίποτα. Πολέμησε κάθε μεταρρυθμιστική απόπειρα. Από το ασφαλιστικό ώς την αξιολόγηση του δημόσιου τομέα και της δημόσιας εκπαίδευσης. Στους επτά μήνες διακυβέρνησης η Αριστερά υπηρέτησε όλες τις παθογένειες της Μεταπολίτευσης: νεποτισμό, κομματοκρατία, αναξιοκρατία, ρουσφετολογία.

Το πολιτικό παιχνίδι είναι ανοιχτό. Η εναλλακτική λύση απέναντι σε έναν σαραντάρη ηγέτη, που τη νύχτα της 12ης Ιουλίου αποφάσισε να μεταμορφωθεί από «Μαδούρο» σε «Λούλα», δεν μπορεί να είναι ένας αντι-Τσίπρας φωτογενής και με ρητορική ικανότητα. Η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη, μέσα στις σημερινές συνθήκες, από την ειλικρινή αποδοχή της «ιδιοκτησίας» του τρίτου μνημονίου, που ο Αλ. Τσίπρας κιόλας απεμπολεί, και το άνοιγμα προς το μεταρρυθμιστικό κέντρο, που εγγυάται την πραγματοποίηση των μεταρρυθμίσεων. Προσφέρεται μοναδική ευκαιρία στον ώριμο, έμπειρο και μετριοπαθή Μεϊμαράκη να συγκροτήσει το μεταρρυθμιστικό μέτωπο, επαναφέροντας τη Ν.Δ. στην κοίτη που είχε χαράξει ο ιδρυτής της: Αξιόπιστη μετατόπιση προς το κέντρο και πρόγραμμα ριζικών μεταρρυθμίσεων.

Είναι εθνική ανάγκη η κινητοποίηση, συσπείρωση και συμπόρευση όλων των δυνάμεων της ανανέωσης και της μεταρρύθμισης, της ρήξης με τις παθογένειες, τις νοσηρές νοοτροπίες και συμπεριφορές. Σήμερα οι δυνάμεις αυτές απέχουν, σιωπούν ή ασφυκτιούν στα υπάρχοντα κομματικά σχήματα. Αξιοποιώντας τη δυνατότητα που του προσφέρει η λίστα είναι στο χέρι του Ευ. Μεϊμαράκη να απευθύνει ειλικρινή πρόσκληση σε όλες τις μεταρρυθμιστικές δυνάμεις με αποδεδειγμένα φορτία αξιοπιστίας.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 30-8-2015

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 3-7-2015

Το τίμημα που θα κληθεί να καταβάλει ο ελληνικός λαός είναι οδυνηρό. Είναι το κόστος μιας ακόμη πρόωρης προσφυγής στις κάλπες. Μαζί με το κόστος προσγείωσης της νέας κυβέρνησης από τις φαντασιώσεις στην πραγματικότητα. Είναι το κόστος της βιασύνης του Α. Σαμαρά να «σκίσει πρώτος το Μνημόνιο» και της βιασύνης του Α. Τσίπρα να κατακτήσει την εξουσία.

Συμπέρασμα: το μείζον πρόβλημα της χώρας είναι πολιτικό. Είναι το επίπεδο και η ποιότητα του πολιτικού προσωπικού. Ανεύθυνες, ανεπαρκείς και ανώριμες πολιτικές ηγεσίες αναδείχθηκαν κατά την τελευταία καταστροφική δεκαετία σε όλο το πολιτικό φάσμα.

Διεκδίκησαν και κατέκτησαν την εξουσία με όχημα το λαϊκισμό. Από την «επανίδρυση του κράτους» και τα «λεφτά υπάρχουν», φτάσαμε στο «εμείς θα βαράμε τα νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν».

Αποτελούμε την ελληνική εξαίρεση σε όλη την Ευρώπη. Η μόνη χώρα η οποία, τα τελευταία οκτώ χρόνια, 2007 – 2015 προσέφυγε πέντε φορές στις κάλπες. Και απειλείται μια ακόμη. Στην πενταετία της κρίσης άλλαξε τέσσερις Πρωθυπουργούς. Η μόνη χώρα όπου τα πολιτικά κόμματα αντιμετωπίζουν την κρίση όχι ως εθνικό ζήτημα που απαιτεί συνεννόηση και συνεργασία αλλά ως ρεσάλτο για την εξουσία σε κλίμα συγκρουσιακό και διχαστικό.

Η νέα πολιτική πραγματικότητα, όπως διαμορφώθηκε μετεκλογικά, δεν δημιουργεί ελπίδα για αλλαγή του πολιτικού κλίματος.

Η πολιτική κυριαρχία του ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά του Α. Τσίπρα, στην παρούσα χρονική στιγμή, δεν αμφισβητείται. Πριμοδοτείται όμως από την ανυπαρξία αξιόπιστης εναλλακτικής κυβερνητικής λύσης. Γιατί τα κόμματα του λεγόμενου φιλοευρωπαϊκού τόξου αδυνατούν να την προσφέρουν. Τα «παλαιά» γιατί έχουν χάσει την αξιοπιστία τους. Τα «νέα», γιατί αδυνατούν να την κατακτήσουν.

Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζουν κρίση ηγεσίας και ιδεολογικής ταυτότητας. Περιχαρακωμένα στον κομματικό τους μικρόκοσμο, αφυδατωμένα από γόνιμες ιδέες και ηγετικές προσωπικότητες, αδυνατούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της εποχής της κρίσης.

Το ΠΟΤΑΜΙ κινείται στη σφαίρα της επικαιρότητας και της επικοινωνίας. Δικαιολογεί την ύπαρξή του με την ενοχοποίηση συλλήβδην του «παλαιού» πολιτικού κόσμου, ως υπεύθυνου για την κρίση. Πρόκειται για στάση που, αν δεν υπηρετεί προφανείς ιδιοτελείς πολιτικές σκοπιμότητες, υποκρύπτει φασίζουσα αντίληψη ανάλογη με κείνη της οικογενειακής ευθύνης.

Η κρίση αποτελεί την τελευταία ευκαιρία για τη θεσμική, πολιτική, οικονομική, εκπαιδευτική και διοικητική ανασυγκρότηση της χώρας. Κι αυτή δε μπορεί να είναι έργο ενός κόμματος ή ενός ηγέτη. Θα είναι το αποτέλεσμα συνεννόησης, συνεργασίας κα συναίνεσης όλων των δημοκρατικών δυνάμεων, που συγκλίνουν στον κοινό στόχο: ένα εθνικό restart στα πλαίσια της ευρωπαϊκής οικογένειας. Οι συνθήκες επιβάλλουν τη ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ Ε.Α.Μ.

Τότε (1941), το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο ιδρύθηκε με στόχο την απελευθέρωση της χώρας από τους ξένους κατακτητές. Και συγκροτήθηκε από δημοκρατικούς πολίτες ολόκληρου του πολιτικού φάσματος. Την αφρόκρεμα κάθε τοπικής κοινωνίας.

Σήμερα, στόχος πρέπει να είναι η απελευθέρωση της χώρας από τους εσωτερικούς της δυνάστες. Τον κρατισμό, την κομματοκρατία, τον κρατικοδίαιτο συνδικαλισμό και τις συντεχνίες, που καταπνίγουν τις δημιουργικές και παραγωγικές δυνάμεις της χώρας. Στόχος πρέπει να είναι η απελευθέρωση της Πολιτικής από τον λαϊκισμό, τις πελατειακές σχέσεις, τη διαπλοκή, τις κληρονομικές δυναστείες.

Είναι εθνική ανάγκη η δημιουργία ενός ριζοσπαστικού κινήματος ρήξης με τις παθογένειες, τις νοσηρές νοοτροπίες και συμπεριφορές. Ανατροπής της προδιαγεγραμμένης πορείας περιθωριοποίησης και παρακμής της χώρας. Κινητοποίησης και συσπείρωσης όλων των δυνάμεων της ανανέωσης και της μεταρρύθμισης που ασφυκτιούν στα σημερινά πολιτικά σχήματα, απέχουν ή σιωπούν. Ένα κίνημα που να διαπερνά οριζόντια, ολόκληρο τα πολιτικό φάσμα. Να κινητοποιεί αδρανείς δυνάμεις. Να συνενώνει μοναχικές πορείες. Να διαμορφώνει ένα πλατύ πατριωτικό μέτωπο.

Οφείλουμε όμως να επαναπροσδιορίσουμε την έννοια του πατριωτισμού. Ο πατριωτισμός σήμερα επιβάλλει την αποκατάσταση του αξιακού συστήματος πάνω στο οποίο θεμελιώνεται η κοινωνική συμβίωση. Οι αξίες που διασφαλίζουν την πρόοδο της κοινωνίας είναι η εφαρμογή των νόμων, η αξιοκρατία, ο σεβασμός του δημόσιου χρήματος, η ισότητα ευκαιριών, ο υγιής ανταγωνισμός, η προστασία των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Πατριωτισμός την εποχή της κρίσης είναι το καθήκον της Αλήθειας, της Εθνικής Ενότητας, της Δικαιοσύνης στις θυσίες. Πατριώτης είναι αυτός που αναγνωρίζει ως υπέρτατη ηθική εθνική αξία, την ηθική της υπευθυνότητας.

Και υπευθυνότητα σημαίνει πραγματοποίηση των Μεταρρυθμίσεων που η αλλαγή των συνθηκών επιβάλλει. Η μεγαλύτερη απειλή για τη Δημοκρατία, έγραφε ο Α. Τοκβίλ, πριν από δύο αιώνες, είναι ο φόβος των μεταρρυθμίσεων και των αλλαγών. Έτσι όμως οι κοινωνίες αλλοτριώνονται και επέρχεται το τέλμα. Εδώ βρίσκεται η κυριότερη αιτία της κρίσης και της παρακμής που βιώνουμε.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 14-6-2015

Γιατί δεν πρέπει να γίνουν τώρα εκλογές

Η χώρα βρίσκεται στην κρισιμότερη καμπή της ιστορικής διαδρομής της από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Είναι η ώρα της αλήθειας.

Αλήθεια πρώτη: Η αποτυχία του πρώτου Μνημονίου είναι δεδομένη. Αγνοία της ελληνικής πραγματικότητας και απειρία διαπραγματευτική οδήγησαν σε λάθος συνταγή. Το Μνημόνιο, όμως, εκτός από περιοριστικές πολιτικές για τη δημοσιονομική εξυγίανση, περιελάμβανε και μεταρρυθμίσεις, για να γίνει η οικονομία μας παραγωγική και ανταγωνιστική. Η αδυναμία εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων είναι η αιτία που οι περιοριστικές πολιτικές έγιναν περισσότερο επώδυνες και περισσότερο άδικες.

Αλήθεια δεύτερη: Κύριο εμπόδιο των μεταρρυθμίσεων είναι κατεστημένα συντεχνιακά συμφέροντα. Εκπρόσωποι των συντεχνιών του ιδιωτικού τομέα (φαρμακοποιοί, γιατροί, δικηγόροι, ταξιτζήδες) και κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές άλωσαν τα κόμματα. Από κοινού με τη συντεχνία των στελεχών του κομματικού σωλήνα, μετέτρεψαν την κομματική οργάνωση σε θερμοκήπιο διαπλοκής αναξιοκρατίας και διαφθοράς. Όρθωσαν τείχη ανάμεσα σε κόμματα και κοινωνία. Αποθάρρυναν ικανούς, πετυχημένους και έντιμους πολίτες να ασχοληθούν με τα κοινά. Άνοιξαν τον δρόμο σε ανεπάγγελτους, τυχάρπαστους και εκφραστές του lifestyle. Οδυνηρή συνέπεια η μετριότητα και η ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού.

Αλήθεια τρίτη: Το οικονομικό πρόβλημα είναι πρωτίστως πρόβλημα πολιτικό. Στην πολυεπίπεδη χρεοκοπία -οικονομική, ηθική και πολιτική- που βιώνει σήμερα η κοινωνία, οδήγησε η χρεοκοπία του κομματικού συστήματος.
Αλήθεια τέταρτη: Η ανεπάρκεια των κομματικών ηγεσιών οδήγησε στην επιστράτευση του Λουκά Παπαδήμου, ο οποίος μαζί με τον Ευ. Βενιζέλο -που πρέπει η συμβολή του να αναγνωρισθεί- πέτυχε μια συμφωνία, που χαρακτηρίζεται ιστορική. Όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και την Ευρώπη. Η υπογραφή είναι το πρώτο βήμα για τη διάσωση της χώρας. Το δεύτερο και δυσκολότερο είναι η εφαρμογή της. Κι αυτό θέλουν να αναλάβουν τα κόμματα χωρίς τίποτα να έχουν διδαχθεί και σε τίποτα αλλάξει.

Στην κρισιμότερη καμπή για την επιβίωση της χώρας υπάρχουν δύο επιλογές: η πρώτη είναι να ανοίξουμε την πόρτα του πολιτικού φρενοκομείου. Είναι ο δρόμος των πρόωρων εκλογών. Στην οικονομική αβεβαιότητα θα προστεθεί η πολιτική αβεβαιότητα και αστάθεια. Στην απαιτούμενη ένταση των προσπαθειών για τα εφαρμοστικά μέτρα και τις μεταρρυθμίσεις θα απαντήσουμε με δίμηνη προεκλογική χαλάρωση και αδράνεια. Μια νέα κυβέρνηση, που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τη σύνθεσή της και κυρίως να εγγυηθεί την ικανότητα και επάρκεια των στελεχών της, θα κληθεί να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της δυσκολότερης διακυβέρνησης. Απόφαση για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες θα αποτελέσει πράξη μέγιστης ανευθυνότητας και πολιτικής παραφροσύνης.

Η δεύτερη επιλογή είναι η παράταση της θητείας Παπαδήμου, μέχρι το τέλος της τετραετίας, με νέα κυβέρνηση, ολιγομελή, με προσωπικότητες δικής του επιλογής, εγνωσμένου κύρους, ικανότητας και ακεραιότητας, εντός και εκτός πολιτικής. Κύρια αποστολή της η επανατροχιοδρόμηση της εκτροχιασμένης οικονομίας μας. Είναι ο δρόμος της ενότητας, της συναίνεσης και της συνεργασίας, που απαιτούν οι περιστάσεις, από τις υπεύθυνες πολιτικές δυνάμεις, που υπερψήφισαν το νέο Μνημόνιο.

Παράλληλα, τα δύο κόμματα εξουσίας, που μοιράζονται τις ευθύνες, από κοινού, για τα λάθη και τις ζημιές που επισώρευσαν οι κυβερνήσεις των επιγόνων, οφείλουν να επεξεργασθούν προτάσεις για τις επιτακτικές μεταρρυθμίσεις:

1. Του πολιτικού συστήματος (σύστημα διακυβέρνησης, λειτουργία και χρηματοδότηση των κομμάτων, νόμος περί ευθύνης υπουργών) και του εκλογικού νόμου, με μείωση του αριθμού των βουλευτών σε 250, σε πρώτη φάση, από τους οποίους θα εκλέγονται 150 σε μονοεδρικές περιφέρειες και 100 από λίστα και σε 200, σε δεύτερη φάση, (150 σε μονοεδρικές και 50 από λίστα). Είναι το μόνο μέτρο που μπορεί να εκτονώσει τη λαϊκή οργή.
2. Της Δημόσιας Διοίκησης και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, με στόχο την αποτελεσματικότητα, τη διαφάνεια και την εξυπηρέτηση του πολίτη.
3. Του εκπαιδευτικού συστήματος με άμεση εφαρμογή του νέου νόμου για τα ΑΕΙ και ανάλογη μεταρρύθμιση των υπόλοιπων βαθμίδων της εκπαίδευσης.
4. Του Συντάγματος, ώστε να κατοχυρωθούν οι αλλαγές και να αρθούν οι αγκυλώσεις που τις αντιστρατεύονται.

Η εξάντληση της τετραετίας θα δώσει τον απαιτούμενο χρόνο στα δύο κόμματα να επαναπροσδιορίσουν την πολιτική τους ταυτότητα, να ανανεώσουν και να εμπλουτίσουν το στελεχικό τους δυναμικό με ικανά και καταξιωμένα κοινωνικά και επαγγελματικά στελέχη. Έτσι θα αποκαταστήσουν τον δίαυλο επικοινωνίας τους με την κοινωνία, που έχουν αποφράξει τα λαϊκίστικα κρατικοδίαιτα και κομματικοδίαιτα στελέχη του συνδικαλιστικού και του κομματικού σωλήνα.

Έχοντας επίγνωση της πραγματικότητας, αντιλαμβάνομαι ότι οι προτάσεις αυτές κινούνται στη σφαίρα της ουτοπίας. «Η ουτοπία στην εξουσία» ήταν το σύνθημα του Μάη του ’68. Υπάρχουν υπεύθυνοι πολίτες και πολιτικοί που διαπερνούν οριζόντια ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Μπορούν να κάνουν την ουτοπία πράξη.